499 Haiku

"Dariusz Brzóska Brzóskiewicz od ponad ćwierćwiecza pisze, deklamuje, przedstawia (para)teatralnie, śpiewa i omawia własną poezję, którą niezmiennie etykietuje jako haiku." Tak pisze w przedmowie do nowego tomu 499 Haiku Brzóski Brzóskiewicza Beata Śniecikowska. Faktycznie tom, który przedstawiamy, to jedno z najciekawszych polskich zjawisk artystycznych wyrosłych z fascynacji tą dalekowschodnią formą liryczną.

• Są to swoiste wariacje na temat tej kontemplacyjnej formy poezji.

Nie jest to jednak fascynacja naśladowcza - Dariusz Brzóska-Brzóskiewicz stworzył własną formę haiku, która jest niekiedy komicznym, niekiedy groteskowym, a zawsze ironicznym i lirycznym nawiązaniem do haiku. "Dariusz Brzóska Brzóskiewicz od ponad ćwierćwiecza pisze, deklamuje, przedstawia, śpiewa i omawia własną poezję, którą niezmiennie etykietuje jako haiku.

• Teksty powstałe w ostatnich latach [...\ okazują się zaskakujące w kontekście wcześniejszej twórczości poety.

• Niektóre liryki przypominają nawet poezję zen, pewna część z nich wydaje się bliska koanom.

To utwory bardzo bliskie zachodniemu prototypowi haiku: zwięzłe, wpisujące się w proste schematy sensualne, niedyskursywnie, mimetycznie - i czule - rejestrujące rzeczywistość, wreszcie: oszczędne w użyciu środków stylistycznych. Najliczniej reprezentowane w twórczości Brzóski pozostają jednak wiersze, których związki z haiku uznaję za niejednoznaczne.

• Myślę o tekstach prezentujących wycinki z codzienności, w znacznej części - mikroobrazki ze świata natury.
• Różnice między japońskimi miniaturami a Brzóskowymi kadrami z rzeczywistości są klarowne i znaczące.