70 lat mojego dzieciństwa, czyli niech pan powie coś wesołego

Ta opowieść to mówiona niebiografia Stefana Friedmanna, chodzącej, a raczej biegającej historii polskiego teatru, filmu, radia i estrady. Jest jak jej bohater barwna, szybka, pełna anegdot i nie po kolei.

• Dowcip z dużą dawką inteligencji, doprawiony niebagatelną wyobraźnią i nutą absurdu to receptura tej lektury.
• Fabularny rollercoaster opowiedziany kolorowym słowem i okraszony licznymi żartami.

• Od radiowej rodziny Matysiaków do reżyserowania komedii.

Brawurowa podróż od krakowsko-warszawskiego dzieciństwa do młodzieńczej dojrzałości na scenach wielu teatrów, w filmach i programach telewizyjnych. A po drodze Czterdziestolatek, Zmiennicy, Lalka, pamiętne sceny w Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz, Na kłopoty Bednarski, reżyser kina akcji z Poranka kojota czy Młody Wilk z Kiler-ów 2-óch, Cienki Bolek, aż po tak lubianego przez widzów Modrego w M jak miłość.

• Friedmann to współtwórca kultowych kreacji w dawnej radiowej Trójce m.in.

• czy jednego z dwóch rozmówców w Dialogach na cztery nogi.

Majstra w Fachowcach, Globtrotuara w Ahoj, przygodo! Życiową podróż odbywał w znakomitym towarzystwie sławnych twórców: Jonasza Kofty, Wojciecha Młynarskiego, Erwina Axera, Andrzeja Wajdy, Jerzego Gruzy, Tadeusza Różewicza, a nawet Wisławy Szymborskiej.

• A co lubi najbardziej?
• Przełamywać powagę!
• Wspomnienia pisałem na gorąco.
• Przez to są świeże i aktualne.
• Pomogła mi w tym pamięć i nabyta wyobraźnia.

Pamięć, żeby odtworzyć wydarzenia, w których brałem udział, a wyobraźnia gdybym o czymś zapomniał. Lata pędzą, czas się zmienia, trudno pisze się wspomnienia.

• Zanim dorośniesz już wita cię kolejny dzień.
• Jak mawiał Winston Churchill, pamiętniki i wspomnienia to najlepiej pisać po śmierci.
• I miał rację!
• Zgoda.
• Jak mnie już nie będzie, to nie napiszę ani słowa.
• Daję słowo!

Codziennie budzisz się, jak nowonarodzony, w nowej rzeczywistości.