A to było tak

Potoroczyn ma oko i ucho oko, które widzi inaczej, ucho, które słyszy inaczej. Stąd niezwykłość tej książki.

• Summa, więcej niż synteza.
• Syntezie wystarczy talent.
• Summa potrzebuje natchnienia.
• Z tej perspektywy autor dokonuje dekonstrukcji spojrzenia na Polskę i polskie sprawy.
• To jest perspektywa swoistych ekshumacji: Ekshumacja jest wtedy, kiedy umarli otwierają oczy żywym.
• Kiedy żywi otwierają oczy umarłym, to jest wskrzeszenie.
• I oto Potoroczyn opowiada o polskich ekshumacjach i polskich wskrzeszeniach.
• To jest fascynująca opowieść.

Literatura powiada narrator tej opowieści pełnej sarkazmu, ironii, smutku i piękna to najbardziej wyzwolona ze wszystkich sztuk wyzwolonych jednocześnie nią nie będąca. ADAM MICHNIK Co nowego słychać w Piórkowie, wsi, której mieszkańcy byli bohaterami Ludzkiej rzeczy?

• Stara Kominkowa rozmawia ze świniami, a Wanda kieruje ekspresyjne monologi do martwego Smyczka.

Kominek Wawrzyniec, rzeźbiarz poeta, wytrwale tworzy swoje dzieła. Złowieszczy klucz wiolinowy wciąż pojawia się na chałupach, choć ani wojny, ani partyzantów już nie ma.

• Piórkowska młodzież przeprowadziła się do powojennej Warszawy.
• Dzieje się nie tylko we wsi, ale przede wszystkim w opowieści.

Kaczor, jedyny kułak, zapisał się do partii i jest sołtysem. Paweł Potoroczyn miesza powagę z żartem, sacrum z profanum, wzniosłość z wulgarnością, brutalną dosłowność z subtelną aluzją, mowę chłopską z mową mistyka, utrzymując czytelników w stanie oszołomienia aż do ostatniej kropki.

• Paweł Potoroczyn (ur.

• Był dyrektorem Instytutu Kultury Polskiej w Nowym Jorku i w Londynie oraz dyrektorem Instytutu Adama Mickiewicza.
• W 2014 r.
• nominowany do Nagrody Literackiej Nike oraz Nagrody Literackiej Gdynia za debiut Ludzka rzecz.

1961) pisarz, dyplomata, menedżer kultury, dziennikarz, publicysta i wykładowca.