Alchemia Czarnych Lodowców

O KSIĄŻCE To, przesycona symboliką i realizmem magicznym, powieść drogi. Dwaj muzycy, Henry i Harry, wyruszają w tajemniczą podróż, która początkowo przynosi upragnioną ulgę oraz wyczekiwane od dawna uczucie świeżości i zachwytu.

• Przemierzane kilometry zdają się jednak w osobliwy sposób oddziaływać również na tektonikę ich stanów psychicznych.

• A może ich podróż odbywa się w g ł ą b ?

Niepostrzeżenie znajoma rzeczywistość zaczyna się rozklejać i tracić wyraźne kontury, a bohaterowie stają przed pytaniem: czy to ucieczka, czy dążenie ku czemuś? Kiedy siatka współrzędnych geograficznych znika całkowicie, egzystencjalne otwarcie przybiera charakter tak gwałtowny, iż nieuchronnie prowadzi do pytań o własną poczytalność...

• O AUTORZE: Wawrzyniec Jan Dąbrowski (ur.

• Komponuje, gra i pisze.

1982), choć urodzony na warszawskim Żoliborzu, mawia, że z gór był od zawsze. Na swoim koncie ma 19 wydawnictw fonograficznych i przeszło pół tysiąca koncertów, w tym występy na takich festiwalach jak Open'er Festival (2010) czy Off Festiwal (2018).

• Włóczykij, samotnik i umiarkowany eskapista.
• Przez kolegów muzyków określany mianem pustelnika arystokraty.
• Od ponad 15 lat związany z myślą wschodu oraz tym, co nazywa praktyką bezruchu.
• Mieszka w różnych miejscach, obecnie w Górach Kaczawskich.

Od 2017 roku oddany niszowemu projektowi na poły muzycznemu, na poły podróżniczemu, jednoosobowemu, obwoźnemu zakładowi koncertowemu - Henry No Hurry. FRAGMENT KSIĄŻKI: "Przebyło się więc wreszcie ten nieskończenie martwy dystans, tę drogę widmo - od końca do początku.

• Zaczynało się znowu chcieć.
• Zaczynało się znowu żyć.
• Znów się zaczynało.

• Przeczuwaliśmy, że poza orbitami rozpędzonych miast musi przecież istnieć jakiś zupełnie inny wymiar.

Gnało nas na peryferia, na rubieże, ku kresom. I teraz, właśnie teraz, potrzeba sprawdzenia tego stała się silniejsza od całej reszty.

• Byliśmy gotowi na wszystko!

• Uciekaliśmy z raju, który niepostrzeżenie stał się dla nas zdecydowanie za ciasny".

Chcieliśmy włożyć palec w ranę życia, poczuć ból, poczuć przyjemność, poczuć c o k o l w i e k, co wyrwałoby nas z tego stanu nieznośnej bylejakości.