Książka jest krytyczną analizą obiegowo funkcjonujących opinii, nie pozbawioną jednak życzliwości i zrozumienia dla ludzi uwikłanych w historię. Autor przywołuje fakty historyczne, które wśród apologetów Powstania są pomijane, przemawia głosem tych, którzy w Powstaniu zginęli, i którym nigdy nie dano szansy oceny zrywu, jego celowości i sensu.
W czterech esejach autor rozwija szereg wątpliwości wobec racji przemawiających na rzecz decyzji o rozpoczęciu Powstania, demistyfikuje optymistyczne hasła okolicznościowe i polemizuje z romantyczną legendą.
