Elsner wchłania świat i oddaje go w zmienionej postaci. Każdy wiersz z tej książki jest jak wykop pod nowy fundament, na którym poeta próbuje osadzić swojego bohatera, nadać mu kształt, zmusić do mówienia dorzecznych rzeczy.
Ale słowo nie chce przyznać się do rzeczy, rzecz traci kształt, a fundamenty kruszeją.
