Problematyka dotycząca rozwiązywania sporów na drodze sądownictwa polubownego w sferze sportu stanowi jedno z najciekawszych oraz najbardziej aktualnych zagadnień prawnych towarzyszących ruchowi sportowemu. Powyższe wynika, w pierwszej kolejności, z komercjalizacji sportu oraz podporządkowania działalności na tym polu regułom prawa gospodarczego.
W konsekwencji, instytucja arbitrażu jest w tej dziedzinie potrzebna w podobnym stopniu co w każdym innym obszarze działalności handlowej. Do powyższego zagadnienia odniesiono się w części pierwszej niniejszej monografii, której celem jest dokonanie wyjściowych ustaleń terminologicznych oraz przygotowanie podłoża dla rozważań szczegółowych.
arbitraż sportowy może stanowić przedmiot zainteresowania naukowego są jego specyficzne cechy, które stanowią konsekwencję wyjątkowych, bardzo charakterystycznych atrybutów samego zjawiska sportu. Musi być ono przecież podporządkowane wymogom równości szans w rywalizacji sportowej, niepewności wyniku oraz integralności zawodów sportowych.
W konsekwencji, na straży wymienionych wartości w ramach ruchu sportowego, może stać również sądownictwo polubowne, które w tym celu wykształciło szereg interesujących rozwiązań prawnych. Należą do nich, w szczególności, instytucjonalny charakter, swoista "przymusowość", poufność postępowań oraz dostosowanie efektywności orzekania do dynamiki rywalizacji sportowej.
Szczególna uwaga została poświęcona problemowi zgodności z prawem powszechnie obowiązującym poszczególnych rozwiązań proceduralnych. W monografii przeanalizowano także działalność Court of Arbitration for Sport (CAS), Trybunału Arbitrażowego do Spraw Sportu działającego przy Polskim Komitecie Olimpijski oraz Piłkarskiego Sądu Polubownego.
