Pierwsze w polskiej literaturze prawniczej opracowanie poświęcone autonomii pacjenta z zaburzeniami psychicznymi. W publikacji odniesiono się do trzech wzajemnie uzupełniających się płaszczyzn badawczych, z których pierwsza obejmuje zagadnienie sytuacji prawnej pacjenta z zaburzeniami psychicznymi podczas udzielania świadczeń zdrowotnych.
Ostatnia dotyczy roli sądu opiekuńczego w procesie diagnozowania i hospitalizacji psychiatrycznej, a także stosowania przymusu bezpośredniego wobec pacjenta z zaburzeniami psychicznymi. Uwzględniano również dorobek nauki prawa, psychiatrii, psychologii, socjologii, a w niezbędnym zakresie również etyki i bioetyki.