Azyl

Zaginone skarby Mistrza Wreszcie wszystkie opowiadania Grzędowicza w komplecie. W zeszłym wieku, któryś z wielkich pismaków powiedział, że kwintesencją zawodu jest to, że pisze się artykuł zdobywając informacje w pocie i znoju, a już wieczorem po opublikowaniu, efekty twojej harówki to już bezwartościowe śmieci, które wiatr rozwiewa po ulicach.

• Przepadły.

Kiedy pytano mnie dlaczego nie wydam tych starych, zaginionych tekstów, wykręcałem się zgodnie z prawdą, mówiąc, że nie mam ich fizycznie. Trzeba było okrągłej daty mojego nastoletniego debiutu oraz entuzjazmu i benedyktyńskiej pracy ludzi z wydawnictwa Fabryka Słów.

• To było jak otwarcie kapsuły czasu.
• Wejście do zamkniętego od trzydziestu pięciu lat pokoju.
• Postanowiłem ich za bardzo nie zmieniać.

• Są moje.
• Kiedyś je napisałem, a potem trafiły na listę zaginionych.
• Ale skoro już się znalazły, chcę dać im okładki.
• Ich własne.
• Opowiadania nie powinny ginąć.
• Nawet te stare.
• Napisałem je.
• Niech więc żyją dalej.

Nie przerabiać, nie dodawać im powagi, ani nie ulepszać.