Bądź moim światłem

Przykro mi, że mogłem kochać cię tak krótko. Izabela trzy miesiące po ślubie poznaje w kawiarni Marka.

• Mężczyzna znajduje ją tydzień później.
• Zostawia na stoliku kartkę z adresem i odchodzi.

Choć nie zamieniają ani słowa, ona już wie, że jej życie właśnie się zmieniło. Izabela, wiedziona ciekawością, idzie na pierwsze spotkanie z milczącym malarzem.

• W tym czasie kobieta staje się nie tylko jego muzą, ale i światłem prowadzącym go przez trudne godziny.
• Oboje mają wrażenie, jakby znali się od lat.

Marek prosi, by przychodziła do niego w poniedziałki, środy i piątki. Z historii opowiadanych nocą i niepozornych gestów wyłaniają się troska, czułość i niedowierzanie, że odnaleźli się tak późno.

• Któregoś razu Izabela dostaje list: Dobranoc Izabelo.
• Będę śnił o Tobie.
• Wspominał Twoje światło.
• Wieczności nie wystarczy, by zapomnieć Ciebie.
• Twój Marek

Tyle jeszcze chcieliby przeżyć, tak wiele mają sobie do powiedzenia, ale wiedzą, że goni ich czas.