Książka utrzymana jest w stylu popularnonaukowej eseistyki o zabarwieniu filozoficznym. W trzech esejach autor zastanawia się nad społecznymi mechanizmami prestiżu, stosunkiem prawdziwej wartości człowieka do "normatywnej" oraz motywami postępowania.
Myśl "nic bardziej praktycznego niż dobra teoria" przewija się w próbie charakterystyki "sztuki życia", wynikającej z prawidłowej oceny siebie i szeroko pojętego otoczenia.
