Miniprzewodnik Wydawnictwa Bezdroża opisujący najważniejsze atrakcje turystyczne miasta bądź regionu. Poznasz historię miejsca, przeczytasz opisy atrakcji turystycznych i (najważniejsze dla turysty) informacje praktyczne: co warto zobaczyć, gdzie szukać noclegu i jak dojechać w miejsce, którego nie można pominąć zwiedzając okolicę.
Nie ma w tym nic zadziwiającego, to w końcu jedno z niewielu miejsc na starym kontynencie, gdzie wciąż można podziwiać rozległe, na wpół dzikie krajobrazy i podglądać tak liczną awifaunę. Tereny podmokłe (Biebrzański Park Narodowy jest największym i najbardziej bagiennym parkiem Polski) są ostoją wielu gatunków zagrożonych wyginięciem.
Park to królestwo łosia i europejska mekka ornitologów, także amatorów, którym emocji dostarczają spotkania z wodniczką czy dubeltem. Park rozpoczyna się tuż za Nowym Dworem, 5 km od granicy z Białorusią, a jego przeciwległy kraniec opiera się o Narew, do której uchodzi Biebrza.
Granica obszaru chronionego na odcinkach od ujścia Brzozówki do Osowca i od Brzostowa do ujścia do Narwi dotyka koryta rzeki, w dwóch miejscach znacznie się od niej oddala, obejmując dawny rezerwat Czerwone Bagno i Brzeziny Ciszewskie, a w dolnym biegu - rozległe Bagna Podlaskie i Ławki. Kanały Rudzki i Woźnawiejski tworzą system, który miał regulować przepływy między Biebrzą, Ełkiem a Jegrznią.
Basen północny(górny) obejmuje dość wąski obszar sąsiadujący z początkowym biegiem rzeki, za jego granicę przyjmuje się przewężenie w okolicach Sztabina. Rozległa, nieuregulowana Biebrza tworzy mnóstwo zakoli, rozwidleń i ślepych odnóg.
Na terenach zalewowych i wśród starorzeczy rozwijają się typowe dla takich miejsc zbiorowiska roślinne - szuwary, trzcinowiska, łany osoki aloesowatej. Dzikie, puste, monotonne i trudno dostępne dla człowieka.
Dominują torfowiska niskie i przejściowe, zasilane zarówno wodami płynącymi, jak i wodami podziemnymi oraz wysiękowymi. Świat roślinny charakteryzuje znaczny udział gatunków borealnych i reliktów glacjalnych (epoki lodowcowej), najcenniejsze to: brzoza niska, bażyna czarna, tłustosz pospolity, wierzba lapońska i skalnica torfowiskowa.
Na bagnach występuje wiele rzadkich i ciekawych roślin: owadożerne rosiczki, aromatyczne bagno, pięknie kwitnąca szachownica kostkowana i aż 20 gatunków storczyków (najliczniejsza w Polsce populacja efektownego obuwika). Biebrzański Park Narodowy wpisano na listę ramsarską (Konwencja z Ramsar to porozumienie chroniące obszary wodno-błotne o międzynarodowym znaczeniu), doceniając jego znaczenie jako ptasiej wylęgarni.
Dla dubelta, kropiatki, orlika grubodziobego, rybitwy białoskrzydłej i derkacza jest to najważniejsza ostoja w Europie Środkowej i Zachodniej. Ornitologów z całego świata przyciąga również niepozorna wodniczka, a w czasie migracji stada batalionów, kaczek, gęsi i żurawi.
Nie ma w Polsce drugiego miejsca, gdzie tak łatwo o spotkanie z łosiem (najliczniejsza populacja w kraju, ok. Szaty Bataliona Godowa szata samca bataliona stanowi potwierdzenie, że wśród ptaków to płci męskiej należy się miano pięknej.
Kolorowe upierzenie, bujna kryza i kaptur, które ptak stroszy podczas toków, budzi podziw pstro ubarwionych samiczek. Później liczne nad Biebrzą bataliony odlatują na północne lęgowiska, a kilkanaście osobników odbywających lęg nad rzeką trudno już wypatrzeć.
Przez teren wiedzie aż 486 km szlaków turystycznych: kajakowych, pieszych, rowerowych i ścieżek edukacyjnych. Najatrakcyjniejsze pod względem przyrodniczym są szlaki w okolicach leśniczówek: Barwik (czerwony i zielony) oraz Grzędy (niebieski, czerwony, zielony).
Wczesną wiosną, kiedy Biebrza jest szczególnie piękna, najbardziej bagienne trasy są trudne lub wręcz niemożliwe do przebycia (buty gumowe to absolutny wymóg). Głównym szlakiem biebrzańskim, biegnącym wzdłuż całego parku, jest szlak niebieski z Wizny do Lipska.
