Billy Budd. Opowieść wtajemniczonego

Billy Budd to ostatni utwór Hermana Melville'a. Do jego miłośników należeli Thomas Mann, Albert Camus i Hannah Arendt.

• Wydana po raz pierwszy w roku 1924 nowela od niemal stu lat wzbudza podziw, a zarazem rodzi liczne kontrowersje.

W zależności od perspektywy Billy'ego Budda można uznać za przypowieść moralną, prawomyślną lub bluźnierczą alegorię teologiczną, traktat o suwerenności, analizę dialektyki pożądania seksualnego i władzy politycznej, wreszcie opowieść o samej naturze opowieści i próbach dotarcia do prawdy. Najpewniej zaś ów arcydzielny testament wielkiego mistrza literatury amerykańskiej zaplata w sobie wszystkie te wymiary i aspekty.

• [...\ Czy Billy naprawdę reprezentuje czyste dobro i nieskażoną naturę?
• [...\ Czy naprawdę jest Adamem sprzed upadku, skoro i na jego naturze diabeł odcisnął swoje piętno?
• A może tak właśnie wygląda nasza natura, nawet ta sprzed upadku?" (z posłowia Adama Lipszyca)

"Co do Billy'ego, którego pochodzenie pozostanie zagadką, nie sposób rozstrzygnąć, czy mamy do czynienia z aniołem lub chrystusopodobnym zbawcą, czy też z osobnikiem może ujmującym, ale po prostu niezbyt rozgarniętym.