Bo to złe kobiety były

Joanna Puchalska Bo to złe kobiety były. Diablice i mącicielki Złe, niemoralne, wyrachowane, manipulujące otoczeniem.

• Zdrajczynie i agentki obcych mocarstw.
• Od Jagiellonów po czasy PRL-u.
• Barbara Giżanka.
• Wykorzystując podobieństwo do Barbary Radziwiłłówny, skutecznie omotała Zygmunta Augusta.
• Barbara Brezianka.
• Oskarżona przed sądem o otrucie teścia i o zgładzenie trzeciego z kolei męża.
• Podejrzewano ją o przyspieszenie zgonu dwóch poprzednich.
• Agnieszka Machówna.
• Piękna i sprytna chłopka udająca szlachciankę, na co dał się nabrać nawet austriacki cesarz Leopold.
• Maria Teresa Dogrumowa.
• Doświadczona aferzystka i oszustka.
• Dla spodziewanej korzyści finansowej rozpowszechniła plotkę o rzekomym spisku na życie króla Stanisław Augusta.
• Zofia Potocka.

Intrygantki, oszustki, awanturnice w skali rodzinnej, krajowej i europejskiej. Najpiękniejsza kobieta Europy, najpierw żona generała Józefa Witta, potem hrabiego Szczęsnego Potockiego.

• Zaczynała jako stambulska kurtyzana.
• Karolina Sobańska.

• na dekabrystów.
• Xawera Deybel.
• Sam Towiański bał się jej niesamowitych oczu.
• Miała romans z Mickiewiczem i prawdopodobnie urodziła jego dziecko.
• Janina Broniewska.

Kochanka Mickiewicza, adresatka jego miłosnych sonetów, a zarazem płatna agentka III Oddziału Kancelarii Cesarskiej w Petersburgu, donosząca m.in. Fanatyczna komunistka, autorka książek z czerwonego kanonu lektur szkolnych, po wojnie partyjna szara eminencja środowiska literatów.

• Wanda Wasilewska.

• Marzyła się jej siedemnasta republika.
• Blanka Kaczorowska.
• Konfidentka Gestapo, wydała wiele osób z Podziemia AK.
• Po wojnie tajna współpracowniczka służb PRL.
• Barbara przy leżącym w łożu mężu postawiła na straży pachołka, sama wymknęła się chyłkiem z domu.
• Wycelowała i przez okno strzeliła do śpiącego małżonka, kładąc go trupem na miejscu.
• Kiedy chłopak pilnujący łoża wszczął alarm, świeżo upieczona wdowa wpadła do środka i jęła rozpaczać na widok zabitego.

Zafascynowana Stalinem, przyjęła obywatelstwo radzieckie i z zapałem uczestniczyła w realizowaniu pojałtańskiego rozbioru Polski. We wspomnieniach wykreowała swój obraz jako działaczki silnie uczuciowo związanej z Polską Partią Komunistyczną, troskliwej żony i matki, bezradnej wobec alkoholizmu męża, uległej, która daje sobie wejść na głowę chimerycznej gosposi.

Aż trudno uwierzyć, że to ta sama Janina Broniewska, która po wojnie siała postrach w Związku Literatów Polskich.