Boża męka

Autor powieści był jednym z pionierów fantastyki naukowej i wolnomularzem. We wczesnym okresie twórczości wychodził z doświadczeń czeskiej przedwojennej techniki i nowych europejskich kierunków naukowych co znalazło odzwierciedlenie m.in.

• w powieści Boża męka.
• Fragment utworu: Nieskończenie cicho padał śnieg na zamarzniętą okolicę.

Ze śniegiem zawsze pada cisza myślał sobie Boura, ukryty w jakiejś szopie i było mu równocześnie uroczyście i tęskno, gdyż czuł się osamotniony w szerokiej przestrzeni. Ziemia przed jego oczyma upraszczała się, jednoczyła i rozszerzała zarazem, wyrównana w białe fale i nieporyta żadnymi śladami życia.

• W końcu rzedniał i ustawał ten taniec śniegowych płatków jedyny ruch w tej uroczystej ciszy.

Wahając się, podróżny wsuwa nogi w niedotknięty śnieg i tak mu dziwnie, że on pierwszy naznaczy okolicę długim rzędem swych kroków. Ale oto naprzeciw gościńcem idzie ktoś czarny i w szaty szczelnie zatulony; dwa łańcuszki kroków pobiegną obok siebie, skrzyżują się i na tej czystej, niepokalanej tablicy, zostawią ślady ludzkiej bytności.

• Ale ten, który idzie naprzeciw staje.
• Ma oszronione wąsy i z uwagą spogląda na coś, na boku gościńca.
• Boura zwolnił kroku.
• Patrzył w kierunku oczu nieznajomego.
• Oba łańcuszki zetknęły się i przystanęły obok siebie.
• Czy widzi pan ten oto ślad?

• Widzę.
• To jest ludzki ślad.
• Tak.
• Ale skąd się tam wziął?

odezwał się zaśnieżony mężczyzna, wskazując na wgłębienie, oddalone o jakieś sześć metrów od skraju gościńca, na którym stali. Ktoś szedł tędy chciał odpowiedzieć Boura, ale wstrzymał się, gdyż ślad ten był jedynym na całym polu.

• Przed nim ani za nim nie było żadnego innego śladu ludzkich kroków.
• Na białej płaszczyźnie ten jedyny ślad odcinał się ostro i jasno.
• Był samotny.
• Nic nie prowadziło ani do niego, ani od niego...