Boznańska. Non finito

Malowała powoli, z przejęciem, a portrety robiła wprost latami. Model się zestarzał, wyłysiał, ożenił, okocił, schudł [\ musiał pozować, chciał czy nie chciał, chyba że umarł.

• Zofia Stryjeńska o Oldze Boznańskiej Olga Boznańska.
• Najwybitniejsza malarka epoki.
• Obywatelka świata.

• Nie uznawała banalnego piękna.

Jej portrety intrygowały, niepokoiły, obnażały duszę malowanej osoby. Charakter, emocje, uczucia były dla niej ważniejsze niż uroda modeli.

• Po Paryżu chodziła w sukni giupiurowej z trenem pełnym falban i plis.
• Wzbijał się za nią tuman kurzu.
• Na głowie miała olbrzymi, sinoczarny wał włosów wysoko w kok zaczesanych.
• Na nim czarne gniazdo z dżetów i flaneli podpięte wysoko z tyłu kwiatami, spod którego spływały czarne strusie pióra.
• Wyglądała jak posąg wyjęty na chwilę z ciemności piramidy.
• Przez trzydzieści lat malowała w pracowni przy Boulevard Montparnasse.
• Bywali tam m.in.

• Pojawiała się Maja Berezowska ze swoimi kochasiami.

Zofia Stryjeńska, Mela Muter, Wojciech Kossak, Artur Rubinstein. W tle kręcił się roller coaster historii: Budowa wieży Eiffla, pierwsza wojna światowa, kryzys gospodarczy, początek drugiej wojny.

• Mistrzyni biografii, reporterka Angelika Kuźniak przygląda się wybitnej artystce z dociekliwością śledczej.
• Efektem jest napisany przepięknym językiem przenikliwy, pełen poczucia humoru portret Olgi Boznańskiej.

• Niezależnej.

Kobiety genialnej, delikatnej, zmysłowej, świadomej swojego talentu. Portret artystki, która dla sztuki była w stanie poświęcić wszystko: miłość, dobrą opinię i święty spokój.