Bralczyk o sobie W rozmowie z Pawłem Goźlińskim i Karoliną Oponowicz

Powiem wam prawdę o sobie. Moją prawdę, rzecz jasna, osobistą nawet Dlaczego woli być Bralczykiem niż Jerzym?

• Dlaczego z "cyckiem" miał kłopot a koleżankowania się nie wstydzi?
• Czego w życiu żałuje i z czego nie zamierza się tłumaczyć?
• Jak godzi kompleks niższości z kompleksem wyższości?
• Dlaczego z Miłoszem nie miał konwersacji a zakochał się w pewnym Gustawie?

• Dlaczego lepiej nie mówić wszystkiego, co pomyśli głowa?
• Jak to jest być otwieraczem uniwersalnym?
• Czy istnieje jakieś życie pozagrobowe?
• I co w jego życiu znaczą ślimak z myszką.
• Takiego Bralczyka nie znacie.
• Dobrodusznego wobec świata, nawet tego popełniającego językowe błędy i krytycznego wobec siebie.
• Urodzonego nie tam, gdzie się urodził i zupełnie nie wtedy.

Dlaczego ojcem jest łatwo zostać, a trudno nim być, a z profesorami jest odwrotnie? Szukającego swojego miejsca w świecie, gdzie czuje się prowincjuszem i osiągającym sukcesy, na które wcale nie zasługuje.

Profesor Jerzy Bralczyk w szczerej (o ile to w ogóle możliwe - zastrzega), błyskotliwej i pełnej humoru rozmowie z Pawłem Goźlińskim i Karoliną Oponowicz opowiada o tym, jak to się bywało cudownym dzieckiem, pełnym kompleksów nastolatkiem, samotnym ojcem w Szwecji, tropicielem absurdów propagandy, gwiazdą uniwersytetów i mediów, redaktorem konstytucji, ale też niepewnym siebie synem, bratem, ojcem, dziadkiem i mężem.