Brudne lata trzydzieste. Opowieść o wielkich burzach pyłowych

Pierwsi przybysze na Wielkie Równiny zobaczyli morze traw ciągnące się po horyzont. Żadnych drzew, wzniesień terenu, przecinającej prerię rzeki.

• Hodowcy bydła zastali tu wymarzone pastwiska dla swoich stad.
• Rdzenni mieszkańcy musieli ustąpić miejsca kowbojom.
• Potem przybyli farmerzy i zaczęła się wielka orka.
• Miliony akrów ogołocono z traw, by wysiać pszenicę.
• Na początku XX wieku wydawało się, że ziemia rodzi złoto.
• Jednak hossa nie trwała wiecznie.
• Najpierw przyszedł Wielki Kryzys, a z nim bankructwa banków i gwałtowny spadek cen pszenicy.
• Później rozpętało się piekło.

• Wiatr wzbijał tumany pyłu z ziemi pozbawionej ochrony traw.

Przez kolejne lata zamiast deszczu na domy i pola osadników spadały tony błota i piasku, który wciskał się w każdą szczelinę, niszczył uprawy, dostawał się do płuc. Szalejące w latach trzydziestych XX wieku burze piaskowe uznano za jeden z najpoważniejszych kataklizmów pogodowych, była to też najstraszliwsza w skutkach katastrofa naturalna w dziejach Ameryki, spowodowana bezmyślną działalnością człowieka.

Timothy Egan śledzi losy kilkunastu osób, ich rodzin i sąsiadów, ich zmagania, sukcesy, a potem desperacką walkę o przetrwanie. To opowieść o niezwykłej sile charakteru i wytrwałości w obliczu katastrofy ale też ostrzeżenie, że zwracając się przeciwko naturze, w końcu zawsze się przegrywa.