Buduar

Eksperymentalna minipowieść, trójgłos, zapis kilkunastu chwil i myśli, tzw. strumienia świadomości trójki bohaterów: studenta rysunku, w którym idealizm walczy z nihilizmem; klauna, chroniącego się przed światem pod maską z kolorowych farbek; i mało znanej aktorki, kochającej abstrakcje i myślącej cytatami z piosenek Kate Bush.

• Kim naprawdę są?
• Starszym pokoleniem MySpace.

• Ucieczką są marzenia o innych miejscach i innym życiu, a także wspomnienia dzieciństwa i muzyka.
• Ucieczką jest internet i kreowanie cybernetycznych osobowości.
• Sceną - miasto, wielkie i anonimowe.
• Piękne i brzydkie.
• Oferujące bezpieczeństwo i samotność.
• Wiecznie w ruchu.
• Wszystko jest tutaj przelotne i chwilowe.

Trochę nihilistami, nie mogącymi znaleźć sobie miejsca w polskiej rzeczywistości, rozpiętej gdzieś pomiędzy fanatycznym konserwatyzmem z jego wszystkimi fobiami, a wyzwolonym kapitalizmem z biurowcami, reklamami i wyścigiem szczurów. Oni spotykają się przelotnie, pada wiele bardzo ważnych słów, które nie mają żadnych kontynuacji w realnym świecie.

• A buduar jest miejscem, do którego się tęskni.
• Może być również stanem - czymś trwałym i pewnym, w nie do końca oswojonej i bezpiecznej rzeczywistości.

Wszyscy go szukają, ale bardzo często mijają gdzieś obok, będąc nieraz tuż o krok...