W mojej klasie było puste krzesło, ale teraz siedzi na nim chłopiec o imieniu Ahmet.Ma dziewięć lat (jak ja), ale na początku wydawał mi się bardzo dziwny. Nigdy się nie odzywał i nigdy się nie uśmiechał, i nie lubił słodyczy - nawet cytrynowych cukierków, moich ulubionych!W końcu okazało się, że wcale nie jest dziwny.
Taką z bombami i ogniem, i łobuzami, którzy krzywdzą innych. I im więcej się o nim dowiaduję, tym bardziej chcę się z nim zaprzyjaźnić.Więc z moją paczką, Josie, Michaelem i Tomem, postanowiliśmy działać.Wspólnie obmyśliliśmy plan...
Pełne serca i humoru spojrzenie dziecka na kryzys uchodźczy, ukazujące niezwykłą wartość przyjaźni i bezinteresowności w świecie, który nie zawsze wydaje się mieć sens.
