Christo Stoiczkow. Autobiografia

Niektóre historie są zbyt prawdziwe, aby o nich opowiadać. O pewnych sprawach wspominam tu po raz pierwszy i prawdopodobnie ostatni.

• Wierzę, że to docenicie.
• Nie przemilczałem i nie ukryłem niczego.

• A w zamian nie chce nic materialnego.
• Zależy mu jedynie na dwóch rzeczach – bądź lojalny i nigdy go nie zdradzaj…”.
• Nie słyszałem, żeby ktokolwiek inny opisał mnie tak krótko i trafnie.
• Jedni mnie kochają, inni nienawidzą.
• Ja to szanuję.
• Lubię mieć swoje zdanie i nie boję się głośno o nim mówić.

Txiki Beguiristáin powiedział kiedyś coś w rodzaju: „Christo jest takim przyjacielem, który da ci klucze do swojego mieszkania oraz samochodu i pomoże ze wszystkim, czego tylko potrzebujesz. Jestem byłym piłkarzem, który w 1994 roku zdobył Złotą Piłkę, a chwilę później ją zgubił.

• Ukrywałem się przed bułgarską bezpieką, która nie chciała wypuścić mnie z kraju.
• PSG chciało wykupić mnie z Barcelony, czyniąc tym samym najlepiej zarabiającym piłkarzem świata.
• Nieustraszony Gennaro Gattuso drżał na mój widok.

Jako nowicjusz założyłem szlafrok największej gwiazdy drużyny, a gdy Louis van Gaal wyrzucił mnie z treningu, po zajęciach przywitałem go w szatni szampanem, leżąc w ogromnym jacuzzi. Piłka nożna połączyła mnie z setkami światowych megagwiazd, a także z dziwakami, jak to ich nazywam.

• Byłem w samym środku gwiazdorskiej reprezentacji Bułgarii i nieosiągalnej Barcelony.
• Oto moja prawda, moja historia.

• Przyzwyczajcie się i bawcie się dobrze!
• Wasz Christo Stoiczkow

Na pewno po jej przeczytaniu znajdą się tacy, którzy mnie oplują, bo nie udaję kogoś, kim nie jestem, i już od pierwszych zdań chcę być z Wami absolutnie szczery.