Cień na pokładzie

Tajny agent i zarazem oficer śledczy – doktor Kostrzewa po raz pierwszy w akcji, która rozgrywa się w większości na pokładzie dalekomorskiego statku w latach 50-tych XX wieku. Nasz bohater pojawi się jeszcze w sześciu kolejnych powieściach Tadeusza Kosteckiego – prekursora i niekwestionowanego mistrza kryminalnych powieści milicyjnych.

• SCHUTTE (lubimyczytac.pl): Książka w miarę czytania wciąga, pochłania i nie chce puścić.
• Nie mogłam się oderwać zupełnie jak jej bohaterowie nie mogli wyjść na ląd.

• Mniej mrocznie jak w „Smudze grozy”, choć dalej czarno-białe klimaty lat 50-tych.
• Akcja jest ciekawa i wciągająca.
• No i nie jest to kryminał retro tak modny obecnie, to jest książka z tamtych czasów.

Akcja – lata 50-te, miejsce – bliżej nie określone wody (poza) terytorialne, bliżej nie określone państwa, porty, trochę Trójmiasta, trochę Warszawy. SŁAWOMIR STACHYRA (KlubMOrd.com): Tadeusz Kostecki jest jednym z pierwszych i jednym z najbardziej interesujących twórców polskiej powieści kryminalnej.

• Akcja w „Cieniu na pokładzie” – po raz pierwszy u Kosteckiego – dzieje się m.
• in.
• na terenie Polski.

Co prawda głównym miejscem akcji jest pokład statku MS „Jedność”, jednak równolegle widzimy działania polskiej milicji rozpracowującej obce służby działające na terenie PRL oraz agendy wspomnianych służb w Stanach Zjednoczonych („Sekcja Dalekiego Rozpoznania”). Tematem omawianej książki są działania nieuchwytnego agenta obcych służb specjalnych na polskim statku podczas rejsu oraz mającego go rozpracować i zatrzymać oficera śledczego, dr Jerzego Kostrzewy, działającego oczywiście „incognito” jako zwykły, prosty marynarz – Jerzy Kotera.

• Książka trzyma cały czas w napięciu, akcja jest całkiem nieźle przemyślana i nie sposób się nudzić.

• Książka wydana w ramach serii: Kryminał z myszką – Tom 8.
• Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji.
• Projekt okładki: Pola Augustynowicz.

Oczywiście są źli imperialiści, którzy „biją murzynów”, a my ich ratujemy, ale takie teksty tylko dodają smaczku książce.