Cierpienie zamknięte w paczce papierosów

Poruszający monolog Moniki, w którym realia małego miasteczka i prowincjonalnych szpitali psychiatrycznych stają się scenerią współczesnej baśni o dziewczynie naznaczonej chorobą. Mroczna, „psychotyczna” opowieść o cierpieniu i uzależnieniu rozgrywająca się w świecie skrajności, gdzie rozpacz jest rewersem ekstazy.

• Monolog Moniki to opowieść cierpiącej duszy i historia namiętnego opętania.

• Świat Moniki jest opacznym zwierciadłem, w którym przegląda się świat sukcesu.

Opowieść przewrotna, w której tragedia flirtuje z kiczem, immoralizm nosi maskę choroby, a czysty ludzki głos dobiega z otchłani, by wzruszać nas i przerażać. Wyrzuceni z luksusowej limuzyny albo z pociągu relacji Połczyn-Zdrój-Szczecin odnajdujemy się nagle w towarzystwie dziwnej dziewczyny, gdzieś na odległym pustkowiu pod gwiaździstym niebem szaleństwa.

• Uważałam, że są dwa światy i dwa życia.
• Lepszy świat zarezerwowany dla dzieci z zamożnych i dobrych domów.
• Drugi świat został wypełniony - jak wielki worek śmieciami - ludźmi biedniejszymi i z szarą przeszłością.
• Życie wygrane na loterii i życie stracone w przegranej bitwie.
• Ludzie szczęśliwi i smutni.
• Biel i czerń.
• Dwa bieguny.
• Świat musi być tak skrajny, tak różnorodny i pełen odmienności.
• Jest ogromny, a więc jest wiele możliwych scenariuszy.
• Monika Marciniak Urodziłam się 14 stycznia 1987 roku w Połczynie-Zdroju.
• Jako mała dziewczynka zachorowałam na depresję, która wlekła się za mną do siedemnastego roku życia.

• W wieku dziewiętnastu lat miałam próbę samobójczą.
• Rodząc córkę, zachorowałam na depresję poporodową.
• Obecnie jestem z partnerem, którego poznałam w szpitalu.
• Jestem nałogowym palaczem.
• Moje choroby sprawiają, że nie jest mi łatwo żyć bez rozchwiań emocjonalnych i nawrotów.

Nieleczona przerodziła się w schizofrenię, która sprawiła, że muszę leczyć się do tej pory.