Cliges

Średniowieczny starofrancuski utwór "Cliges", powstał w wieku XII, jego autor Chretien de Troyes połączył w nim tematykę arturiańską z bizantyńską. W pierwszej części utworu syn cesarza bizantyńskiego szuka przygód na dworze króla Artura i ostatecznie poślubia córkę Gawajna, po czym wraca z żoną do Bizancjum.

• Druga część opowiada o dziejach ich syna Cligesa, pozbawionego tronu przez starego stryja.

Co więcej, stryj żeni się z zakochaną w Cligesie z wzajemnością Fenice, córką cesarza niemieckiego. Fenice broni się przed natarczywością starca, ale nie wiąże się z Cligesem, bowiem związek z dwoma mężczyznami poniża kobietę.

• Wreszcie zaczarowany napój pozornie pozbawia ją życia.
• Po pogrzebie Cliges przywołuje ją do życia.
• Ukrywających się Cligesa i Fenice odnajduje stryj, kończy jednak życie w szaleństwie.

• (z Wikipedii).

Cliges i Fenice mogą się pobrać, zostając nie tylko małżonkami, ale i kochankami i przyjaciółmi. Ze wstepu do "Cligesa": "Ten, który napisał Ereka i Enidę, przełożył na język francuski fragmenty dzieła Owidiusza Sztuka Kochania, napisał Shoulder Bite, skomponował dzieło traktujące o Królu Marku i urodziwej Izoldzie oraz inne o przemianie Czajki, Jaskółki i Słowika, opowie inną historię o pewnym żyjącym w Grecji i pochodzącym z rodu Króla Artura młodzieńcu.

Zanim o nim wspomnę, usłyszycie opowieść o życiu jego ojca, jego pochodzeniu i jego rodzinie. Był on na tyle śmiałym i ambitnym człowiekiem, że ośmielił się opuścić Grecję i osiedlić w Anglii, zwanej niegdyś Brytanią, w celu zdobycia sławy.

• To z niej Chretien zaczerpnął wiedzę, którą przemienił w słowo pisane.
• Z takich właśnie zachowanych ksiąg dowiadujemy się o czynach ówczesnych ludzi i czasach, w których przyszło im żyć.
• Dzięki jednej z nich wiemy, że nasza rycerskość i wiedza były niegdyś atrybutami Greków.
• Nieco później ta pierwsza powędrowała do Rzymu, a wiedza przeniosła się na terytorium Francji.
• Być może Bóg sprawi, iż kiedyś do nas powrócą.

Historię, którą zamierzam wam przytoczyć, możemy odnaleźć w jednej z bardzo starych ksiąg w bibliotece mego pana, Świętego Piotra z Beauvais. Greków i Rzymian jednak już nie ma, ich chwała przeminęła, a ich żarzące się niegdyś prochy przestały się już tlić."