Córa Albionu. Kameleon. Śmierć urzędnika

Pewnego pięknego wieczora, niemniej piękny intendent Iwan Dmitriewicz Czerwiakow siedział w drugim rzędzie krzeseł i patrzył przez lornetkę na scenę, gdzie grano Dzwony Kornewilskie. Patrzył i czuł się u szczytu błogości.

• Lecz nagle w opowiadaniach często spotyka się to nagle autorowie mają słuszność: życie tak pełne jest niespodzianek!

• Kichnął, jak widzicie.
• Nikomu i nigdzie nie wzbrania się kichać.
• Kichają chłopi i policmajstry, a czasami nawet i tajni radcy.

Nagle więc zmarszczył twarz, przewrócił oczyma, wstrzymał oddech apczchii! Wszyscy kichają, Czerwiakow wcale się nie zmieszał, wytarł nos chustką i jako człowiek grzeczny, obejrzał się naokoło, czy nie przeszkodził komu swoim kichnięciem.

• I teraz dopiero odczuł pewne zmieszanie.

• W staruszku poznał Czerwiakow cywilnego generała z wydziału komunikacji, Bryzżałowa.
• [fragment\

Zobaczył mianowicie, że staruszek, który siedział przed nim w pierwszym rzędzie krzeseł, wycierał sobie starannie rękawiczką łysinę i szyję, mrucząc coś pod nosem.