Cóż innego mogłabyś zrobić, Matko!

Wyjątkowe dzieło prozy dokumentalnej, którego bohaterowie, w dwugłosie, przedstawiają swoje losy – ociemniałego od urodzenia dziecka i przygotowującej je do aktywnego życia matki. Opowieść węgierskiej aktorki i dziennikarki, która jako żona lekarza i matka trzyletniej córki rodzi synka z rzadkim schorzeniem oczu, to opis zmagań z własną bezradnością, niemocą medycyny i z resztą nie zawsze życzliwego świata.

W tle – perypetie zawodowe bohaterki, szczęśliwie i satysfakcjonująco rozwiązane, jej relacje z otoczeniem, dyskretnie i taktownie wspominany rozpad małżeństwa. Ociemniały syn przedstawia swoją perspektywę jako drugi, mniej aktywny narrator; mgliste wspomnienia z dzieciństwa, zawiłości w poznawaniu świata bez pomocy wzroku, nauka w szkole dla ociemniałych i w szkołach dla dzieci widzących, relacje z rówieśnikami, poszukiwanie swego miejsca, pasje muzyczne.

• Drogą do tego celu było dla obojga nie budowanie fizycznej i psychologicznej osłony, lecz stawianie czoła wyzwaniom.

Z obu tych narracji wyłania się obraz kobiety walecznej i upartej, respektującej i racjonalizującej fakty, ale równocześnie podejmującej uwieńczone sukcesem starania, aby niewidomego syna uczynić wartościowym, wykształconym człowiekiem, który w świecie ludzi widzących zrealizuje swoje zdolności i talenty, osiągnie samodzielność. Z czasem musiał się z nimi mierzyć przede wszystkim syn; determinacja, wytrwałość i odwaga, własna i najbliższego otoczenia, pozwoliły mu spełniać marzenia, realizować aspiracje, usytuować się godnie w świecie ludzi widzących, czerpać radość z życia poprzez muzykę, podróże, a nawet wspinaczkę.

• Ta książka wzrusza nie poprzez łatwy sentymentalizm czy grę na współczuciu czytelnika.

• Jej lektura uczy więcej niż niejeden obszerny tom literatury motywacyjnej.
• Osobom z niepełnosprawnością daje wsparcie i wskazuje drogę.

Jest poruszającym, ale i zdystansowanym, autoironicznym, sarkastycznym niekiedy, obrazem mądrej miłości, dzielności, odwagi; subtelnym autoportretem dwojga ludzi, którzy znajdują w sobie siłę, aby marzenia realizować wbrew i na przekór okolicznościom. Tych, dla których los był łaskawy, uczula na nieszczęście innych.

• Erzsi Sándor Urodziłam się w 1956 roku w niepełnej rodzinie.

Pokazuje, jak żyć bez wylewania nad sobą łez, za to racjonalnie, wytrwale i z miłością. Ojca nie znałam, wychowywała mnie Matka, wspierana przez swoją siostrę.

• W 1980 roku ukończyłam Szkołę Aktorską w Budapeszcie i przez czternaście lat grałam w teatrach, m.in.
• w Teatrze Narodowym w Miszkolcu oraz w Teatrze im.
• Józsefa Katony w Kecskemét.
• W tym czasie urodziłam dwoje dzieci, córkę i syna.

• Pisałam też artykuły do znanych opiniotwórczych gazet, takich jak „168 Óra” czy „Népszabadság”.
• Straciłam pracę w 2010 roku na skutek zmiany rządu.
• Z tego powodu wróciłam do teatru jako rzeczniczka prasowa.
• Zajęłam się pracą literacką, powieściopisarstwem; dotychczas na Węgrzech ukazały się trzy moje książki.
• Tamás Juhász Urodziłem się w 1988 roku w zwyczajnej, budapeszteńskiej rodzinie.
• Później moi rodzice rozwiedli się, ale do dziś są w dobrych stosunkach.
• Mam starszą siostrę i młodszego przyrodniego brata.

W 1994 roku zostałam dziennikarką w Węgierskim Radiu, przez nieomal dwadzieścia lat przygotowywałam programy o tematyce kulturalnej i społecznej, związanej zwłaszcza z równością szans. Ukończyłem studia historyczne na Uniwersytecie Loránda Eötvösa w Budapeszcie oraz Szkołę Muzyczną „Kőbánya” w klasie gitary.

• Byłem liderem i frontmanem utworzonego w 2004 roku zespołu Davies Korner.

• Wraz z moim zespołem wystąpiłem m.in.

W 2015 roku rozpocząłem projekt muzyczny o nazwie Juhász Tomi–Vaklárma, który łączy w sobie elementy muzyki beatowej, alternatywnej oraz ludowej. na Sziget Festival, jednym z największych europejskich festiwali muzycznych w Europie, który odbywa się co roku w sierpniu w Budapeszcie.

• Moje artykuły i opowiadania ukazują się od 2018 roku.

Pracuję jako autor tekstów, pisarz, dziennikarz.