Magda próbuje zrozumieć, o co jej tak naprawdę w życiu chodzi. Uzdolniona literacko dziewczyna zaczyna prowadzić dziennik i szuka odpowiedzi na pytania, które boi się zadać.
- Jej stosunki z matką są coraz bardziej napięte.
- W szkole również nie jest najlepiej.
- Wyłącznie na spotkaniach Klubu Literackiego Magda łapie oddech.
- Wśród jego dziwacznych członków czuje się najbardziej na miejscu.
- Do tego prowadzący to uwielbiany przez nią pisarz.
- Jednak potrzeba konfrontacji z matką i zmierzenia się ze skrywaną przez lata prawdą coraz częściej daje o sobie znać...
- Czarne jeziora to ważna opowieść.
Także z ojczymem, u którego zawsze ceniła rozsądek i opanowanie, coraz gorzej się dogaduje. Pomaga zrozumieć, przez co przechodzi młoda osoba w sytuacji, z którą z trudem radzą sobie dorośli.
- Jako profilaktyk mam nadzieję, że zostawi w głowach czytelników odrobinę wiedzy na temat problematyki HIV.
- Tomasz Małkuszewski, Przewodniczący Społecznego Komitetu ds.
- AIDS Byłam w podobnym wieku co Magda, gdy dowiedziałam się o zakażeniu.
My, nastolatki żyjące od urodzenia z HIV, potrzebujemy książki pokazującej, że nie jesteśmy jedyni i że możemy żyć normalnie. Czarne jeziora mówią o trudzie wchodzenia w dorosłość i tworzenia bezpiecznych relacji z innymi ludźmi, a także o tym, jak często brakuje prawdziwej rozmowy w rodzinie.
- Potrzeba w Polsce więcej takich książek.
- Nikola, lat 22
