Czerwone tarcze

Ponadczasowa opowieść o odrodzeniu Królestwa Polskiego. XII wiek.

• Czas krucjat, pańszczyzny i bratobójczych walk.

• Zostawia za sobą rozbitą na dzielnice Polskę targaną konfliktami między pomniejszymi i chorobliwie ambitnymi władcami.
• Odwiedza przepełnione cichym dostojeństwem klasztory i tętniące życiem zamki.

Książę Henryk Sandomierski, syn Bolesława Krzywoustego, wyrusza w niebezpieczną podróż przez Europę. Trafia do Rzymu, do Palermo, a stamtąd do Ziemi Świętej, gdzie wraz templariuszami walczy z ramię w ramię Saracenami.

• Kiedy książę wraca do Sandomierza, ma już plan działania i mimo trudności stara się wcielać go w życie.
• Czy posiada jednak wystarczającą charyzmę?
• Czy ten nasz polski Hamlet, melancholik i marzyciel potrafi zdobyć się na okrucieństwo i bezwzględność?
• Na akty barbarzyństwa?
• Ile zdoła poświęcić ze swojego idealizmu, żeby scentralizować władzę?

Przez lata towarzyszy mu wizja korony i tego, co symbolizuje Polski zjednoczonej, silnej, rządzonej żelazną, ale sprawiedliwą ręką jednego władcy. Iwaszkiewicz pisał Czerwone tarcze jako remedium na beznadzieję sytuacji politycznej panującej w Europie w latach trzydziestych XX w., przygnębiony obowiązkami dyplomatycznymi na placówce w Kopenhadze.

• Razem z m.in.
• Julianem Tuwimem i Antonim Słonimskim współtworzył grupę poetycką Skamander.
• Po ślubie z Anną Lilpopówną osiedlił się w domu w Podkowie Leśnej, który nazwał Stawiskiem.
• Stamtąd podczas okupacji razem z Marią Dąbrowską i Jerzym Andrzejewskim kierował konspiracyjnym życiem artystycznym.

Jarosław Iwaszkiewicz (18941980) pisarz, poeta, eseista i tłumacz wielokrotnie wymieniany wśród kandydatów do literackiej Nagrody Nobla. Po wojnie publikował w Odrodzeniu, Przekroju i Kuźnicy, aktywnie działał w Związku Literatów Polskich, wchodził w skład zarządu Polskiego PEN Clubu.

• Od 1955 do śmierci był redaktorem naczelnym Twórczości.

Jego proza niezwykle wyrazista, z własną, oryginalną wizją świata pozostaje na uboczu głównych nurtów.