Mariusz Grzebalski potrafi mówić o zwykłej rzeczywistości w zaskakujący sposób. Jego proza pełna jest liryki, metafor, oniryzmu i magii, choć autor porusza tematy dotyczące powszechnie znanych, codziennych spraw.
Grzebalski opowiada historię pewnej dziwnej rodziny na wakacjach, wuja Mateusza, który stał się alkoholikiem, zapisuje dysputy nad muszlą klozetową między torsjami, myśli biegnącego przez las mężczyzny, który się pogubił. Całość przepełniona jest lękiem wobec takich wyznaczników ludzkiego życia, jak Bóg, miłość, pieniądze.
Autor, pisząc o prywatnych sprawach, łatwo przechodzi do ogółu, z rzeczy małych czyni rzeczy wielkie i ważne.
