Danuta Szaflarska. Jej czas

"Ludzie często mnie pytają, co robić, aby tak długo żyć. Nie wiem.

• Ja niczego specjalnego nie robię.
• Po prostu kocham życie we wszystkich jego barwach, odcieniach i cieniach.
• Życie jest cudem.
• Zawsze" - Danuta Szaflarska Podobno jak na aktorkę miała zbyt małe oczy.

• Wszak jej świat zmieniał się w szalonym tempie.

Radziła sobie, trzymając je zawsze szeroko otwarte, nie tylko przed kamerą. Danuta Szaflarska dzieciństwo spędziła w galicyjskiej wsi; dorastała w Nowym Sączu i Krakowie, pierwsze kroki wśród kulturalnej elity stawiała w przedwojennej Warszawie.

• Potem przyszły wielkie i małe role w teatrze, kinie i na scenie historii PRL.
• Piękny finał jej kariery rozegrał się w głośnych filmach Doroty Kędzierzawskiej oraz w Teatrze Rozmaitości.
• "Pani Danutka kochana" była nie tylko gwiazdą, lecz także wielką aktorką.
• Grzegorz Jarzyna nazywa ją "aktorką totalną".

Debiutowała w okupowanym Wilnie, po czym wróciła do ogarniętej wojną Warszawy, by naprawdę przeżyć to, co później zagrała w "Zakazanych piosenkach" - filmie, który przyniósł jej ogromną sławę. Jan Nowicki wspomina: "w tym drobnym, ślicznym ciele (...) była zaklęta nieprawdopodobna, ogromna siła".

Dorota Masłowska przyznaje, że biło od niej jakieś onieśmielające piękno, a Władysław Pasikowski zdradził pani Danucie, że się jej bał.