Decyzja

Wstrząsający thriller kryminalny Piotra Kościelnego – autora bestsellerów Dom, Zwierz i Łowca Wrocław, lato 2018 roku. W śmietniku w centrum miasta znaleziono zwłoki noworodka.

• Śledztwo prowadzi wydział zabójstw komendy wojewódzkiej.

• Czy to matka podjęła decyzję o zabiciu własnego dziecka?
• Czy strach usprawiedliwia zbrodnię?
• Jak daleko może posunąć się zdesperowana kobieta?
• Decyzja wali czytelnika obuchem prosto w głowę.
• Autor nie chce nas szokować, ale nie zamierza też dbać o nasze samopoczucie.
• Pokazuje jedną z twarzy przemocy domowej w Polsce.

Policjanci sprawdzają różne tropy i ustalają przyczyny śmierci – z tak przerażającą zbrodnią nie mieli dotychczas do czynienia. A przy tym, Piotrowi Kościelnemu nie można odmówić empatii i tego, że ma serducho po właściwej stronie.

• Dużym plusem tej powieści jest też jej autentyzm i dobrze opisana praca policji.
• Wojciech Chmielarz Mocno.
• Brudno.
• Na ostatnim oddechu.
• Ostrzegam!

• Daniel Dyk – podcast Sceny zbrodni Justyna mogłaby być klientką Niebieskiej Linii.
• Choć chcę wierzyć, że gdyby nią była – decyzja okazałaby się inna.

Po tej lekturze trudno zapomnieć, że to dzieje się w Twoim mieście, na osiedlu, za rogiem, w mieszkaniu obok… Twoja Decyzja. Ale wtedy nie trzymalibyście w rękach książki Piotra Kościelnego, która łapie za gardło i nie puszcza do ostatniej strony.

Renata Durda – Niebieska Linia IPZ Od autora: Przez kilkanaście lat pracowałem jako prywatny detektyw i specjalista do spraw bezpieczeństwa. Podczas pracy zawodowej wielokrotnie bywałem w miejscach, w których króluje przemoc, patologia i brud – teraz daję temu wyraz w moich powieściach.

• Nie inaczej jest z Decyzją.

Inspiracją do jej napisania były setki szkoleń z zakresu poprawy bezpieczeństwa kobiet, które przez lata przeprowadzałem w szkołach, firmach i różnych instytucjach. Miałem wtedy do czynienia także z ofiarami przemocy domowej, które w zaciszu czterech ścian przeżywały prawdziwe piekło.

Kobiety uzależnione od swych oprawców wstydzą się wyznać czego doświadczają, boją się stygmatyzacji albo zignorowania ich prośby o pomoc. Niejednokrotnie głośne wydarzenia opisywane w mediach są tragicznym finałem gromadzonych przez lata krzywd, których nikt nie chciał widzieć, o których nikt nie chciał słyszeć.

• Patrzyłam na leżące na wersalce zwłoki.
• Oczywiście nie był martwy, ale tak wyglądał.
• Kolejny raz Sławek schlał się do nieprzytomności.

Bardzo bym chciał, aby po przeczytaniu Decyzji każdy uważniej rozejrzał się wokół siebie i postarał się dojrzeć ofiary mijane na klatce schodowej każdego dnia, które w milczeniu znoszą swój tragiczny los… Piotr Kościelny Fragment powieści: Czułam obrzydzenie. Pił codziennie, ale do takiego stanu doprowadzał się góra dwa, trzy razy w tygodniu.

• Myśl o rozwodzie wracała do mnie jak bumerang, ale ciągle się wahałam.
• Miałam na uwadze dobro Julii.
• Nie chciałam, aby dziecko wychowywało się w rozbitej rodzinie.
• Bałam się też, że Sławek spełni swoje groźby i zabije naszą córkę.
• Ja mogłam znieść wiele – i w sumie znosiłam.
• Ale małej – jak dotąd – nigdy nie tknął.

Siedziałam na krześle i zastanawiałam się, co mnie podkusiło, żeby za niego wyjść. W czasie kawalerskim, gdy jeszcze do mnie zachodził, był miły, sympatyczny, potrafił mnie urobić.

• Zapraszał na randki, do kina lub na spacer do parku.
• Wydawał mi się szarmancki i dobrze wychowany.
• To wszystko okazało się jednak tylko grą pozorów.
• Zmienił się dwa miesiące po ślubie.
• Wtedy pierwszy raz podniósł na mnie rękę.
• Uderzenie nie było silne, ale całkowicie mnie zaskoczyło.
• Patrzyłam na niego i nie dowierzałam, że to zrobił.

• W domu rodzinnym nikt mnie nie bił.

Policzek piekł, a ja czułam, że właśnie zaczęło się coś złego. Matka nie uznawała przemocy, a ojciec uważał, że bicie nie rozwiązuje problemów, a jedynie je tworzy.

• Tamtego dnia byłam bliska zakończenia tego małżeństwa.

Niestety, wkrótce okazało się, że zaszłam w ciążę. Stwierdziłam, że wychowam to dziecko sama, bo nie pozwolę się tak traktować.

• Zdecydowałam się na wyprowadzkę.
• Pojechałam do rodziców i… przeżyłam szok.
• Zarówno matka, jak i ojciec byli wychowani tradycyjnie.
• Nie uznawali rozwodów.

• Ojciec uważał, że dziecko musi mieć pełną rodzinę.
• Nie miałam u nich wsparcia.

„Ślubny jaki jest, taki jest” – mówiła matka i przekonywała, że powinnam dać Sławkowi szansę, że może się zmieni. Od każdego sprzedanego do końca 2022 roku egzemplarza tej książki przekażemy 1 zł na działalność Ogólnopolskiego Pogotowia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie Niebieska Linia Instytutu Psychologii Zdrowia.

• www.niebieskalinia.pl tel.
• 116 123