Deszczowa kołysanka

Szczęście pojawia się zupełnie nagle. (…) Zazwyczaj w momencie pogodzenia się z życiem, z tym, co jest, i docenienia tego, co jest.

• Nazywam się Daniel Grot i mam czterdzieści trzy lata.
• Od śmierci żony jestem sam, nie chcę z nikim się wiązać.
• Jedynym moim towarzystwem wieczorami są ryby w akwarium, a jedyną przyjemnością – e-papieros i koniak.
• Tak, jestem alkoholikiem i nie zamierzam się tego wstydzić.
• Jestem też detektywem i działam sam.
• Praca to moja żona, moje życie i zapomnienie.

Pierwsza sprawa, którą chciałem rozwikłać, to śmierć ukochanej Eli, ale się nie udało. Moja siostra Anna wierzy w boży plan i że czasem, by mogło być dobrze, najpierw musi być źle.

U mnie jednak po stracie Eli niewiele się zmieniło, poza tym, że jeszcze bardziej stwardniałem, zobojętniałem i coraz rzadziej wypuszczam demona z piwnicy swojej duszy. Zamiast tego rzuciłem się w wir pracy, zgiełk miasta i tłum ludzi wokół siebie, żeby nie myśleć, nie czuć, nie pamiętać.

• Obserwowałem ludzi.
• Oceniałem ich bezustannie.
• Analizowałem.
• Taką mam pracę.
• Nic nie mam poza nią.

• Poza tym jestem wypalony.
• Jestem skończony.
• Nie chce mi się żyć.
• Śmierć mnie nie przeraża.
• Będzie spotkaniem.
• Moim spotkaniem z Elą.

Jest moją damą, panią, kochanką, żoną, matką. A co z ludźmi snującymi się po ulicach, barach, pociągach, urzędach, pocztach, kinach?

• Co mogę o nich powiedzieć?
• Bez kontrastu nie potrafią docenić tego, co mają.

• Chcą nie wiadomo czego.

Dopiero kiedy są bliscy utraty tego albo już coś stracili, zaczyna się żarzyć w nich nostalgia, która wypala serce do cna. Jeśli już się dowiesz, czego chcesz, to dbaj o to z całych sił.

• Ale jeśli pomimo starań nagle to stracisz?
• Jak ja…