W 1954 r., rok po śmierci Stalina, Stanisław Lem postanowił przybliżyć ludziom perspektywy, jakie otwierała przed społeczeństwem cybernetyka, i rozpoczął pisanie Dialogów. Odkrywając niejako na nowo naukę, której rozwój zahamowali stalinowscy strażnicy prawomyślności, użył jej do analizy społeczeństwa i jego instytucji.
Nieco naiwny Hylas i jego mentalny przewodnik mądry Filonous postaci wypożyczone z dialogów Georgea Berkeleya dyskutują o przemianach w sferze nauki czy filozofii nauki, o ewolucji świata polityki i świata w ogóle. Na ile da się naśladować myślenie człowieka, aby nie utracić właściwej mu jednostkowości, świadomości i spontaniczności?
Czy powielenie ludzkiej istoty, wraz z jej wszystkimi atrybutami, jest w ogóle możliwe?
