Dogmat i tiara. Esej o upadku rzymskiego katolicyzmu

Autorytet Kościoła przejawiał się w tym, że pilnował, zachowywał, przekazywał i chronił Bożą prawdę, i w tym, że potępiał, zwalczał, i skutecznie gromił przeciwne Bożej prawdzie błędy. Kościół w historii był Kościołem walczącym.

• Żyć - znaczyło głosić z mocą dogmat i potępiać przeciwne mu argumenty.

Jeśli to potępienie miało być realne, a nie abstrakcyjne, musiało też wskazywać z całą mocą na ludzi, którzy te błędy przyjmowali i wyznawali. Władza, która miała formalne umocowanie w urzędzie papieskim, władza piętnowania błędów stała się pierwszą ofiarą soboru.

• Papieże mogą pozostać medialnymi celebrytami, ale gubią autorytet.

Jeśli władza nie działa, nie wskazuje, kto jest, a kto nie może być nauczycielem katolickim, zanika autorytet Kościoła i autorytet papieża. Prawda, której byli strażnikami, została zmuszona do milczenia.

• Dogmat już nie wiąże.
• Dogmat stał się opinią i poglądem.
• Nie otwiera bram do Nieba.
• Nie przenosi poza czas.

• Dogmat i tiara to książka o porzuceniu dogmatu, o paraliżu zasady dogmatycznej.

Zamiast podlegać władzy Boga, świat ulega tyranii doczesności i włącza się w budowę globalnej, lepszej przyszłości. O zjawisku, które widać gołym okiem, kiedy jawni heretycy nie tylko są tolerowani, ale wręcz robią kościelne kariery, kiedy wielu biskupów chce błogosławić czynnych homoseksualistów, a siostry zakonne - bronić aborcji.

• Nie da się głosić prawdy wiary bez potępienia jej przeciwieństwa.
• To relatywizacja aktu wiary.
• To w istocie subtelna i łagodna forma uśmiercenia dogmatu, coś jak eutanazja.

• Powiedzieć to pierwsze bez dodania tego drugiego, to nic nie powiedzieć.

Nie wystarczy powiedzieć, że Chrystus jest Synem Bożym, zawsze trzeba dodać, że każdy, kto tak nie uważa, jeśli tylko nie znajduje się w stanie nieprzezwyciężonej niewiedzy, błądzi, okazuje Bogu nieposłuszeństwo, lekceważy Boży nakaz.