Życie rodziny Edgeworthów toczy się zwykłym rytmem późnowiktoriańskiej prowincji. Wyjścia do kościoła, herbatki ze znajomymi.
Każdy zna swoje miejsce: Duncan, despotyczny pan domu, Ellen, jego uległa, styranizowana żona, ich córki Nancy i Sybil oraz bratanek Grant - wszyscy odgrywają role, które narzuca im społeczeństwo. Porządek zostaje jednak zakłócony, gdy umiera Ellen, a Duncan sprowadza do domu nową, młodą i piękną żonę.
Jednakże nawet straszliwe wypadki, które stają się ich udziałem, nie mogą zburzyć fasady spokoju i elegancji, którą prezentują podczas spotkań z sąsiadami. Dom i jego głowa to brutalna, pełna wisielczego humoru powieść, zbudowana z misternie skomponowanych dialogów rojących się od aluzji, półsłówek i brutalnie wypowiedzianych prawd.
Każda plotka, każde zdanie użyte przez bohaterów tej książki jest orężem w bezwzględnej walce o pozycję w hierarchii niewielkiej społeczności późnowiktoriańskiej prowincji. "Czytając przezabawne, okrutne dzieło Ivy Compton-Burnett, gotowi jesteśmy uwierzyć, że Darwin mógł sobie darować ekspedycję do Ziemi Ognistej i spokojnie pozostać w domu, aby obserwować prawdziwie zajadłą, bezwzględną walkę o dominację i przetrwanie, rozgrywaną co rano przy wiktoriańskim stole śniadaniowym".
z posłowia Francine Prose "Compton-Burnett nie pisze o epoce wiktoriańskiej i edwardiańskiej jak ktoś do niej należący: patrzy na nią z dystansu, a choć nie wysuwa na plan pierwszy obiegowych teorii nauk społecznych, ujęcie tematu jej utworów zdradza głęboką i całkowicie nowoczesną wiedzę o człowieku i społeczeństwie". Bronisława Bałutowa, Powieść angielska XX wieku, PWN, Warszawa 1983, s.
"Żaden pisarz nie uczynił więcej, żeby ujawnić źródła ludzkiego okrucieństwa, cierpienia i odwagi". Mary McCarthy "Ivy Compton Burnett jest jedną z najbardziej oryginalnych, pomysłowych i eleganckich pisarek naszego stulecia".
