Domy bezdomne

Właściwie wypalone cegły, jeśli uderzyć jedna o drugą, wydają dźwięczny ton i są wiśniowe, prawie bordo. Na cegłę mówiono: palcówka – bo często, ten, kto ją robił, zostawiał w niej odciski palców.

• Na dom potrzeba pięćdziesiąt tysięcy wiśniowych palcówek.
• Buduje się dla innych.
• Nie tylko dla dzieci i wnuków, ale dla otoczenia.
• Dla miejsca.

• Ale dom żyje, dopóki żyje w nim człowiek.
• „Kto zdążył, ten wyburzył” – słyszy Dorota Brauntsch.

Żeby nie zepsuć przestrzeni, nawiązać z nią relację, wtopić się w krajobraz. Bo murowane domy chłopskie na ziemi pszczyńskiej z XIX i początków XX wieku wreszcie zostały uznane za zabytki, dowód kultury, a więc podlegają ochronie.

• Tylko że prawie wszystkie już zniknęły… I nadal znikają.

• I jeszcze o idealistach, którzy próbują ocalić przeszłość.

To opowieść o cegle, kulturze chłopskiej, przemianie Górnego Śląska i o tym, czym jest dom. Bo jeśli nie wiesz, skąd jesteś, nie wiesz, kim jesteś.

• O pięknie budynków wznoszonych sercem, nie rozumem.
• O miłości do miejsca, z którego się wyszło.
• O wiejskiej architekturze dawnego Śląska.

Dorota Brauntsch napisała książkę pełną wiedzy, a jednocześnie poetycką i nostalgiczną, w której domy są jak ludzie – Anna Dziewit–Meller To świetnie napisana książka o racjach naszej egzystencji i języku, w jakim winniśmy o nich mówić. Wszak żyć, to mieszkać, a mieszkać nie można bez budowania.

• Budowania, a nie fabrykacji.
• Przeczytajmy tę opowieść o szacunku dla przedmiotów i dla przestrzeni.

• Zakochała się w murowanych domach chłopskich z okolicy Pszczyny, tak jak ja zakochałem się w mojej Miedziance.
• I co najważniejsze – straciła dla nich głowę, ale nie rozum.
• W efekcie powstała piękna książka – podręcznikowy przykład reporterskiej czułości do tematu – Filip Springer

To rzecz o szkodach, jakie wyrządza agresywne pragnienie fałszywie pojętej nowoczesności – profesor Tadeusz Sławek Rozumiem Dorotę Brauntsch – zajęła się tematem z ciekawości, a to najlepsza motywacja do pisania reportażu.