Droga Jana

Jan nauczył mnie tak wiele, jednak nikomu nie życzę tej lekcji. Nikomu i nigdy.

• Dlaczego przypadła ona właśnie mnie, nie mam pojęcia.

Taka karma, powiedzieliby jedni, niezbadane są wyroki bogów, powiedzieliby inni. Pech, dodaliby kolejni, po prostu pech.

• Nie pytać za wiele.
• Po prostu żyć pisze Dorota Danielewicz, dziennikarka.
• Ale przede wszystkim matka.

Wielkie szczęście, stwierdziliby ci, którzy widzą więcej Najlepiej nie pytać. Ta rola, spychana dziś na dalszy plan przez karierę i ambicje, zdominowała jej życie.

Choć obiecywała sobie, że nigdy do tego nie dojdzie, los postanowił zakpić z jej misternych planów, odbierając stopniowo czteroletniemu Janowi wszystko to, czego przez te lata może nauczyć się mały człowiek umiejętność poruszania się, utrzymania równowagi, ubierania się i samodzielnego jedzenia, trzymania moczu i w końcu mowy. Zdrowy z pozoru chłopiec, z dnia na dzień stawał się coraz bardziej nieodgadnioną zagadką, a lekarze przez lata nie umieli postawić diagnozy i przynieść ukojenia.

• Dziś Jan ma 26 lat, a jego mama Dorota opisuje jego drogę.

• Przeplataną intensywnymi fascynacjami, m.in.
• grzybami, żółwiami czy Titanikiem.
• Prostą, a jednak wyboistą.

Wybrukowaną niepewnością w pierwszych latach po ataku galaktosialidozy (niezwykle rzadkie schorzenie przemiany materii 80 przypadków na świecie). Drogę , którą chcąc nie chcąc podążała cała jej rodzina, włącznie z młodszym synem, Aleksandrem.

• Recepta na odnalezienie szczęścia i spokoju nie gdzieś i kiedyś, ale tu i teraz.
• Dorota Danielewicz (ur.

Intymna, szczera i odważna, a zarazem piękna i mądra opowieść matki o synu, który pewnego dnia niczym Oskar Matzerath z Blaszanego bębenka Gűntera Grassa podjął decyzję, że na zawsze zostanie dzieckiem. 1964), dziennikarka, slawistka, pisarka, w wieku szesnastu lat wyemigrowała z rodzicami do Berlina, gdzie mieszka do dziś; studiowała na Freie Universität i Uniwersytecie im.

Ludwika Maximiliana w Monachium, ukończyła slawistykę, antropozofię społeczną i historię wschodnioeuropejską. Przez rok pracowała w dziale public relations ONZ w Nowym Jorku, a od 1988 roku stale współpracuje z instytucjami kultury, m.in.

• z Literarische Colloquium Berlin (LCB), Literaturhaus Berlin i Literaturforum im Brecht-Haus.

Była berlińską korespondentką sekcji polskiej radia RFI w Paryżu, a w rozgłośni RBB przez dwadzieścia lat prowadziła comiesięczny Magazyn Literacki. Publikowała w Kulturze, Der Tagesspiegel, Märkische Allgemeine, Deutsch-Polnische Magazin DIALOG, der Freitag, Berliner Zeitung, Borussi, Przeglądzie Politycznym, Polityce i Dużym Formacie.

• Polnische Perspektiven.
• W 2013 roku ukazała się jej książka Berlin.
• Przewodnik po duszy miasta (wydana także po niemiecku pt.
• Auf der Suche nach der Seele Berlins).

Redaktorka antologii poezji polskiej Kochać to, co niewidzialne i, wspólnie z Maciejem Górnym, opracowania Berlin.