Droga, którą jadę

Dziewczyna znikąd i niczyja. Pozbawiona wszystkiego: rodziców, dzieciństwa, domu, ojczyzny.

• Wychowana w okrutnej sekcie.

• Odzierana z własnego ja...

Bita, gwałcona, zmuszana do żebrania. Po latach prób znalezienia siebie spotkała miłość - człowieka, który jak ona chciał czuć, że żyje, i przeżywać życie całą pełnią.

• Mieli być razem.
• Na trzy tygodnie przedtem jej ukochany zginął...
• Świat Juliany się zawalił.
• Pogrążyła się w głębokiej depresji.

Podróżnik, odkrywca, przewodnik wypraw ekstremalnych. Wiedziałam, że muszę coś zrobić, żeby się ratować.

• Wtedy zrodził się pomysł objechania świata na rowerze.

Śmierć ma swoje sposoby, żeby w ostrym świetle pokazać tymczasową naturę życia, przypomnieć, że czas zawsze gna ku tej jedynej nieuchronności, wzniecić nagłą potrzebę zrobienia wszystkiego natychmiast, kiedy jeszcze można. To, co zaczęło się jako akt rozpaczy, wkrótce stało się przyćmiewającym wszystko celem...

• Po co to zrobiła?
• Żeby dać sobie powód do życia.
• To była jedyna droga, jaką znałam.

• Śmierć mnie nie przerażała.
• Przerażające było życie bez poczucia, że żyję.

Kiedy jadę, czuję, że żyję na 100 procent!