Droga na koniec świata

Wszyscy marzymy i mamy pragnienia, lecz tylko nieliczni znajdują w sobie odwagę, by podążać ich śladem i odmieniać swe życie. Pawłowi przez całe życie brakowało ojca.

Trudne dzieciństwo, jak również późniejsze lata pełne rozczarowań i przykrości, odcisnęły swe bezlitosne piętno na jego dorosłym życiu. Choć na zewnątrz sprawiał wrażenie inteligentnego i towarzyskiego młodego mężczyzny, to w głębi duszy był poranionym i zagubionym chłopcem.

Gdy wyrusza na samotną, pieszą pielgrzymkę do Santiago de Compostela, nie zdaje sobie nawet sprawy, dokąd ta podróż go zaprowadzi. Podczas wędrówki zmaga się z własnymi słabościami, zakochuje się, a także otwiera na potrzeby innych ludzi i doświadcza ich bezinteresowności.

• Zagląda również w głąb własnej duszy i rozprawia się z bolesną przeszłością.

– Tak to już z nami jest, przyjacielu… Chętnie stajemy jedynie do tych walk, które z góry wiemy, iż jesteśmy w stanie wygrać. Tymi, których wyniku nie potrafimy przewidzieć, nie jesteśmy zainteresowani.

• Takie boje zostawiamy do stoczenia innym.
• Właśnie dlatego tak wiele osób nie otrzymuje od życia zbyt wiele.
• Nie ryzykują, ale też nic nadzwyczajnego nie są w stanie osiągnąć.
• Być może słyszeli lub przeczuwają, że gdzieś indziej znajduje się coś piękniejszego.

• Ty jednak zrobiłeś już pierwszy krok i nigdy o tym nie zapominaj!

Nie są jednak w stanie wykrzesać z siebie wystarczająco dużo odwagi i wiary, by przebiwszy się przez swą przezorność, osobiście to sprawdzić.