Droga przez piekło

Powieść pisana życiem! Lipiec 1939 roku.

• Samotny i nieśmiały student zakochuje się w młodej, ślicznej wieśniaczce.
• Wieczorem przy ognisku wkłada jej na palec pierścionek zaręczynowy ze stokrotek.
• Przyrzekają sobie miłość i wierność.

• Zaczynają płonąć polskie domy i siano na łąkach.

Dwa miesiące później przychodzą Rosjanie i zaczyna się gehenna ludności polskiej, nienawiść umiejętnie podsycana przez NKWD. Nikt nie wie, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem.

„Droga przez piekło” to wspomnienia z okresu życia ludności polskiej na Kresach Wschodnich w okresie II wojny światowej. To opowieść o transportach, w których ginęli ludzie, obozach pracy i ucieczce z Radzieckiej Rosji.

• 1/3 ludzi z wagonów wyrzucili na śnieg.
• Nie żyli.
• Zawieźli nas do stacji kolejowej Pleseck pod Archangielskiem.
• Stamtąd sańmi przez tydzień do obozu pracy w lasach do Szunt Oziero.
• Jeden barak mieścił 100 ludzi.
• Wszyscy byli jak na widelcu.
• Na drugi dzień pognali do pracy do lasu.
• Kto nie poszedł nie dostał jedzenia.

• Ludzie z głodu, ciężkiej pracy i wypadków ginęli setkami.
• Wreszcie umowa Sikorskiego z Majskim.
• Polacy są „wolni”.
• Wszyscy chcieli naraz wyjechać.
• Byle gdzie, byle jak najdalej stąd.

Praca w lasach była ciężka, za mucznyj sup, kipiatok i 20-cia deko razowego chleba na osobę. Wiedzieli, że Armia Andersa jest w Uzbekistanie i Kirgistanie i że otworzyło się okienko, ale czy naprawdę?

• Do najbliższej stacji było 300 km i to jedynie drogą wodn,ą a Dźwina zaczęła zamarzać…