Drugi oddech

Na kanwie tej historii powstał film Nietykalni - 40 milionów widzów. Philippe uległ wypadkowi, który nieodwracalnie go unieruchomił, i teraz wspomina swoje życie.

• W pierwszej części książki opisuje swoje wcześniejsze doświadczenia, aż do śmierci ukochanej żony Béatrice.
• Jako młody człowiek żył w złotej klatce, był wybrańcem losu.
• Stopniowo się to zmieniało, gdy Béatrice traciła kolejne dzieci i zachorowała na raka.
• Ciągu dramatów życiowych dopełnił jego wypadek na paralotni, który przykuł go do wózka.
• Zatrudnił wtedy do opieki Abdela, złodziejaszka i podrywacza z paryskich blokowisk..
• W zwykłych okolicznościach obaj pozostaliby na zawsze każdy w swoim świecie.

Ich wspólne zmagania z cierpieniem i utratą bliskich, opisane w części "Diabeł stróż", pozwalają z całą ostrością ujrzeć podstawowe wartości, niezależne od podziałów społecznych. Piękna, poetycka opowieść o paradoksach losu, zabawnym zderzeniu kultur, sile przyjaźni i miłości, potędze wiary, którą czyta się jednym tchem.

• Na podstawie "Diabła stróża" w 2011 roku Olivier Nakache i Eric Toledano nakręcili film "Nietykalni".
• Abdel i ja, obaj jesteśmy nietykalni czy raczej niedotykalni - każdy z innej przyczyny.

Pochodzący z Maghrebu Abdel czuł się we Francji zepchnięty na margines, podobnie jak hinduscy pariasi; nikt nie miał prawa go tknąć bez narażenia się na pobicie, a uciekał tak szybko, że - jak powiada - w jego długiej karierze chuligana gliniarzom tylko raz udało się go dopaść. Ja zaś, za wysokimi murami paryskiej posiadłości - mojej złotej klatki, jak mówi Abdel - chroniony fortuną od wszelkich potrzeb materialnych, należę do "istot pozaziemskich" i nic nie jest w stanie mnie poruszyć.

• (z przedmowy autora) Kalectwo i choroba to ciąg załamań i poniżeń.
• Wówczas nadzieja jest tchnieniem życia; żeby je dobrze wykorzystać, trzeba wziąć drugi oddech.
• Maratończycy wiedzą, czym on jest.
• To coś w rodzaju stanu łaski.

Całkowity paraliż kończyn i brak odczuć zmysłowych nie pozwalają mi niczego dotykać; ludzie boją się mnie choćby musnąć, tak bardzo mój stan ich przeraża. Oddech uspokaja się, pogłębia, ból znika.

• Dusiłem się przez czterdzieści dwa lata.

Dusimy się, chcąc żyć zbyt szybko, okazać się najlepszymi, wygrać wyścig. Ci, którzy po kilkudziesięciu kilometrach oddychają lepiej, potrafią wyobrazić sobie metę.

• Celem jest boska uczta, odnaleziona miłość.

• Jean-Philippe Guerand, "Le Nouvel Observateur" Widziałem "Nietykalnych" osiem razy i za każdym razem ludzie bili brawo.

(fragment) "Nietykalni" należą do tych rzadkich opowieści, które ogrzewają serca i skłaniają do refleksji nad niesłychaną kruchością człowieka. Nawet na pokazie przedpremierowym, gdzie był cały show-biznes, konkurenci, media, wszyscy ci nieprzyjaźni ludzie.

• Oni na koniec też wstali i bili brawo.
• O co więc chodzi?
• Przeżywamy dziś w Europie głęboki kryzys.
• Ludzie są zestresowani, zaniepokojeni.
• I nagle pokazuje się im się dwóch gości, którzy są bardzo poszkodowani i którzy wspierają się nawzajem.
• W efekcie dają sobie radę.
• Przesłanie "Nietykalnych" brzmi: "Samemu w życiu jest trudno, a razem łatwiej borykać się z losem".

autor w rozmowie ze Sławomirem Zagórskim, "Wysokie Obcasy", 9 kwietnia 2012