Drugie ciało pisarza. Eseje o Brunonie Schulzu

Pierwsze ciało Brunona Schulza było z krwi i kości. Jak każde ciało, było miejscem egzystencji.

• Drugie ciało pisarza jest obecne w jego dziele.
• To ciało przez Schulza rozmnażane i rozpraszane.
• Szukające dla siebie formy w słowach i obrazach.
• Pierwsze i drugie ciało pisarza nie istnieją rozdzielnie.
• Nie są swoimi przeciwieństwami.
• Nie są też w pełni tożsame.

Widzimy je w ruchu - w narodzinach, w umieraniu, w zmęczeniu, w seksie i śmiechu. To raczej dwa ciała zawsze skierowane ku sobie, ocierające się o siebie, nawzajem się różnicujące.

• A przecież czasem się spotykają.

Drugie ciało pisarza to zbiór jedenastu ilustrowanych esejów, których tematem przewodnim są erotyczne i żałobne ciała Brunona Schulza. Zarówno te stworzone przez autora Sklepów cynamonowych w prozie, rysunkach i grafikach, jak i te powstające po jego śmierci - w postaci artystycznego hołdu lub martyrologicznego kultu.

• Kim jest słaby podmiot interpretacyjny?

"Książka pana Orzeszka jest bardzo mocnym wyznaniem bardzo słabego podmiotu interpretacyjnego i z tego powodu jest w polskim literaturoznawstwie ewenementem. Kimś, kto ma więcej pytań niż odpowiedzi, kto się waha, i komu się dużo rzeczy wydaje.

[...\ Kto wie, może do metody Orzeszka dałoby się nawet zastosować określenie, które on sam - za jednym z francuskich krytyków [Michał Paweł Markowski\ "Jakub Orzeszek jakby spłacał trybut humanistom starej daty, którzy wciąż wierzą w moc swoich ideografii, a jednocześnie zaznaczał swój dystans do tej przestarzałej gry. To znużenie sceptycznego materialisty, znane już od czasów Hamleta, który pod pianą words, words, words widzi tylko: ciało, ciało i jeszcze raz ciało".

• [Józef Olejniczak\

[Agata Bielik-Robson\ "To jest książka, która uwodzi, którą chce się czytać, z którą chce się dyskutować".