Duchy Nowego Jorku

W migotliwym Nowym Jorku Jima Lewisa pełno jest duchów. Upiory niespełnionych miłości, zjawy osamotnienia, widma minionych zdarzeń.

• Pulsująca metropolia przytłacza, a przeplatające się historie napełniają niepokojem.
• Bohaterowie są zarazem wyczerpani kłótliwym miastem i zakochani w nim bez pamięci.

Postaci u Lewisa jest wiele: ich początkowo niezwiązane losy zaczynają się coraz mocniej splatać, a nad ich historiami gęstnieje apokaliptyczny duch kolejny z nowojorskich upiorów. Pojedyncze opowieści mają jeszcze jeden wspólny mianownik: jesteśmy połączeni w naszej samotności, zawiedzionych uczuciach, tęsknocie.

• Mocny literacki głos.
• Jeffrey Eugenides Jim Lewis widzi jak fotograf i pisze jak anioł zemsty.
• Sally Mann Cudowna opowieść, której fraza błyszczy jak chodnik po deszczu.
• [...\ Właśnie tak pomyślałem dokładnie tak wygląda życie w Nowym Jorku.

A gdy już zdaje się, że miasto opanowała wieczna ciemność, za jednym z bohaterów powtarzamy z ulgą i uśmiechem: to tylko awaria prądu. New York Times Book Review Sieć połączonych historii tak przesiąkniętych miastem, w którym rozgrywa się akcja, że nie mogłyby się dziać nigdzie indziej.

• Richard Price Duchy Nowego Jorku to skomplikowany gąszcz trajektorii życia i dogłębnie przejmująca opowieść.
• Jardine Libaire Lewis jest mistrzem w tworzeniu rozbudowanych postaci uchwyconych w różnych momentach czasu.
• [\ Liryczna narracja nieustannie wciąga, zwłaszcza gdy epizodyczne wątki zaczynają się splatać.
• Booklist Czyta się jak literacką wersję filmu Kolacja z Andrzejem.
• [\ Styl jest piękny i wyrazisty, autor zaś ma wspaniałe oko do szczegółów.
• Kirkus Reviews

San Francisco Chronicle Mistrzowski gobelin utkany z losów niedoskonałych i wrażliwych nowojorskich dusz, osadzony na tle miasta, które jest kalejdoskopowe, sprzeczne, halucynacyjne, żarliwie pożąda, ale też żarliwie się broni.