Dwa do jeden to książka mocno rozbujana językowo, wielorejestrowa, intertekstualna. W niektórych wierszach Podgórnik jawnie idzie za językiem, jednak nie jest to "melodia zza światów".
Są to raczej ostre cięcia, gwałtem wprowadzane cytaty, slogany, klisze prześwietlane przez rozmaite konteksty, makaronizmy. Tom ma niepokojący, twardy rytm, jest szorstki i chłodny, wymaga wysiłku, współudziału.
Pod sztafażem słów kryje się dramat, bo książka opowiada historię, która jest przejmująca i - wierząc autorce - prawdziwa.
