Autor, żyjący w połowie XIX w., wywodzący się z zacnego herbowego szlacheckiego rodu, przedstawia niezwykle piękny opis wsi polskiej: zadbanego i dobrze funkcjonującego dworu, kościoła, plebanii, chat wieśniaków i bogatszych wiejskich domów, zwanych dworkami. Leon Kunicki z iście fotograficzną precyzją odtwarza na kartach powieści również wnętrza pomieszczeń, dzięki czemu czytelnik podąża za autorem jak za doświadczonym przewodnikiem czy gawędziarzem.
Całości dopełnia ponadto bogaty opis zwyczajów, obyczajów, organizacji codziennego życia i sposobów spędzania wolnego czasu. Utwór poddano modernizacji pisowni i opracowaniu edytorskiemu, by uczynić jego tekst przyjaznym dla współczesnego czytelnika.
