Dziedziczka lipowej alei

Fascynująca opowieść o życiu podlaskiej siłaczki Krzyżewo, niewielka wieś na Podlasiu. W szkole rolniczej praca wre, nikt nie próżnuje.

• Ogrodnictwo wykłada sama założycielka, Stefania Karpowiczówna.
• Wspierana przez matkę, spełniła swoje największe marzenie o założeniu szkoły dla okolicznego włościaństwa.

Kobieta urodzona jeszcze w epoce pozytywizmu, przesiąknięta ideami pracy organicznej i pracy u podstaw, z werwą przechodzi przez kolejne epoki: Młodą Polskę, dwudziestolecie międzywojenne i dwie wojny. Poznaje największych: Sienkiewicza, Żeromskiego, Reymonta, Tetmajera, Skłodowską-Curie, Glogera.

Ceniona przez elity i kochana przez chłopstwo, bez wahania niesie pomoc tym, którzy najbardziej jej potrzebują. Ale są też tacy, dla których bezinteresowna dobroć Stefanii jest solą w oku Czy uda jej się przetrwać historyczną zawieruchę i ocalić dzieło swojego życia?

• Za biurkiem bibliotecznym pośród regałów wypełnionych woluminami siedział młody mężczyzna lat około dwudziestu.
• Miał na sobie ciemnogranatowy frak upięty pod szyją.
• Dzień dobry, panno Kaziu!
• Dzień dobry paniom!
• Widzę nowe twarze.
• Jak miło!
• Panie Stefanie!
• zwrócił się do kolegi pan Józef.

Dziedziczka lipowej alei to powieść o niezwykłej kobiecie Podlasiance, ziemiance, malarce i nauczycielce siłaczce znad Narwi, która w trudnych dla ojczyzny czasach nie wahała się pomagać potrzebującym. Przedstawiam młode adeptki warszawskiej kultury: Maria Skłodowska, warszawianka z krwi i kości, a ta panna wskazał na Stefanię z Podlasia.

• O, to tak jak pan Sienkiewicz!

stwierdził i dodał z lekką ironią w głosie: Woda, błoto, piasek, lasek, oto jest Podlasie. Przepraszam, cytowałem pana Henryka Sienkiewicza, rodem z Woli Okrzejskiej, a przecież to Podlasie.

• Tak jest, zarozumialcze z Kielecczyzny żartował doświadczony bibliofil.