Dzień bez teleranka. Jak się żyło w stanie wojennym

13 grudnia 1981 roku zatrzymał na moment rozpędzoną polską rzeczywistość. Przerwał wielkie marzenie ludzi o wolnym kraju.

• Siłami wojska i służby bezpieczeństwa przywrócił dawny porządek.
• Internował wolność.
• Chwilowo.
• Formalnie stan trwał półtora roku, niewiele dłużej niż solidarnościowy karnawał.
• W lipcu 83 został zniesiony.
• Jednak ostatni więźniowie polityczni siedzieli do połowy 1986 roku.

Goniec z wydawnictwa, reżyser zaraz po filmówce, młody pracownik komitetu dzielnicowego, początkująca dziennikarka, motorniczy, ogrodniczka z MSW, kapitan z wydziału zabójstw, sekretarz organizacji partyjnej w dużej firmie, mały chłopiec, któremu zamknęli ojca, i inni to bohaterowie, których historia zwykle nie zauważa. Każdy z nich stał się częścią reporterskiej opowieści o jednym z najboleśniejszych momentów w dziejach powojennej Polski, kiedy wszystko przesiąknięte było polityką.

• To bohaterowie szarej codzienności, wciągnięci w wojnę z niewidzialną siłą politycznej przemocy.
• Jak dostosowywali się do zakazów i nakazów stanu?
• W jaki sposób zamykały się za nimi ścieżki otwarte przed grudniem 81?
• Co pozwalało im trwać, i tworzyć enklawy wolności?
• Jakich musieli dokonywać wyborów?
• Kiedy słabli i gorzknieli?
• Dzięki czemu znów ogarniała ich nadzieja?
• Czy ten proces naprawdę się zakończył?

Ludzi tych, niezależnie od tego, po której stronie barykady stali, łączy trudna historia czasów ich młodości. Relacje bohaterów, nagrywane na bieżąco, a także w roku 1989 i w latach dwutysięcznych, przeplatają się z dokumentami władz partyjnych czy SB.

• Pokazują szczegóły tego kolizyjnego kursu, na którym Polacy znaleźli się w latach 80.