Dzienniki 1954-1955

Osiecka zakochana, osądzana i bezlitośnie szczera w swoich zapiskach. Kolejny tom dzienników, bez którego nie sposób zrozumieć dziś Agnieszki Osieckiej.

• Wolę być Niekochaną niż Grafomanem notuje.

• Ona zawsze kilka kroków do przodu przed innymi.
• Rozwija swoje talenty i świetnie punktuje epokę.
• Rok 1955 był przełomem w życiu Agnieszki Osieckiej, ale ona wtenczas tego nie wiedziała.

Osiecka w latach 19541955 poznaje jednego z najważniejszych mężczyzn swojego życia, debiutuje w STS-ie i ma szansę wrócić na łono Związku Młodzieży Polskiej, ale nie obejdzie się bez ostrej oceny kolegów i koleżanek. Owszem, co nieco przeczuwała, niczego jednak nie mogła wiedzieć na pewno.

• Z pewnością wielu czytelników będzie zaskoczonych obrazem poetki, jaki wyłania się z kart tej książki.
• Początek 1954 r.
• był dla Agnieszki Osieckiej czasem niezwykle trudnym.
• Sąd Centralny ZG ZMP zajmował się wówczas kwestią jej ewentualnego powrotu do organizacji.
• Podczas obrad koledzy ze studiów dziennikarskich zarzucali jej niesłychane rzeczy, np.
• obcość m.in.
• w uczesaniu.

Znamienne, że notując wrażenia z ważnej wystawy w Zachęcie, przy obrazie Zraniony stół Fridy Kahlo postawiła dwa znaki zapytania. Zarzekali się nawet, że jeśli dojdzie do rehabilitacji Osieckiej, oni rzucą legitymacjami.

• Takie rzeczy działy się wiosną, potem było już tylko gorzej.

• Jedną z nich była beznadziejna sentymentalistka, drugą kobieta na wskroś próżna.
• Moje powodzenie jest zagadką dla mnie i dla moich najbliższych.
• [\ Im większa jest moja obojętność dla nich wszystkich i im bardziej mnie męczą, tym więcej ich się koło mnie kręci.
• I tym energiczniej.
• Ale próżność nie pozwala mi dać im ostatecznego kosza.

Osiemnastoletnia diarystka odkryła bowiem, że ma w sobie dwie istoty, które siebie wzajemnie nienawidzą. Raz więc pisała o sobie: Dochodzę do wniosku, że gdybym miała ciut większy temperament, to byłaby ze mnie nie lada kurwa.

Chwilę potem reflektowała się i składała najrozmaitsze przyrzeczenia: Jeżeli za 35 lat nie przestanę być taka jak teraz i jeżeli Janusz będzie taki jak teraz, to wyjdę za niego za mąż. [\ I jeszcze jedno postanowienie: nigdy, nigdy już nie uwiodę chłopaka ot, tak, dla sportu.

Jeżeli się kiedyś kimś zajmę, to tylko dlatego, że zakiełkuje we mnie jakieś prawdziwe uczucie. Aż w końcu stało się zakochała się bez wzajemności w pewnym Ryśku, którego nie umiała do siebie przywiązać, bo to był człowiek-artysta, człowiek-treść, człowiek-bogactwo, a nie chłopczyk, którego treścią jest nic albo trochę, marzeniem ja, a on dla mnie niewiele więcej ponad rzęsy i loki zdobycz!.

• Osiecką twórczo rozwijały rozczarowanie, rozpacz i niespełnienie.
• Nic więc dziwnego, że w pierwszej połowie 1955 r.

• Latem spotkała Witolda Dąbrowskiego jednego z najważniejszych mężczyzn w jej życiu.
• Chwilę później zadebiutowała w STS-ie jako autorka tekstu piosenki.

zaczęła wreszcie publikować teksty w prasie kulturalnej, zorganizowała z przyjaciółmi teatrzyk, a potem DSS, w końcu też wzięła się do przekładania poezji rosyjskiej. Choć stała się modna i popularna, histeryzowała, że w porównaniu z kolegami z STS-u niczego jeszcze nie osiągnęła.

• Wolę [\ być Niekochaną niż Grafomanem deklarowała.

Z jednej strony zdawała sobie sprawę, że niespełnienie artystyczne u dziewiętnastolatki to histeria i próżność, z drugiej marzyła o napisaniu epopei antyodwilżowej, w której wyraziłaby swój niejednoznaczny stosunek do ówczesnych przemian społeczno-politycznych. Szkopuł w tym, że jako pisarka czuła się bardzo niepewnie: Straszne jest to, że usiłuję opisywać świat tylko dlatego, że nie umiem go namalować.

• Kombinowała, że może powinna wyjść za mąż za malarza: Mogłabym temu człowiekowi wiele pomóc.
• Skąd wiem?
• Ot, choćby ze zdziwionych okrzyków Byka Ty się znasz!!.
• Mogłabym pomóc, a sama miałabym jakąś cząsteczkę siebie w tym jego malowaniu.
• Ale czybym go nie znienawidziła?.

• Od 1954 roku związana była ze Studenckim Teatrem Satyryków (STS), gdzie zadebiutowała jako autorka tekstów piosenek.

Agnieszka Osiecka (19361997) polska poetka, autorka tekstów piosenek, pisarka, reżyser teatralny i telewizyjny, dziennikarka. Prowadziła w Polskim Radiu Radiowe Studio Piosenki, które wydało ponad 500 piosenek i pozwoliło na wypromowanie wielu wielkich gwiazd polskiej estrady.

• Od 1994 roku była związana z Teatrem Atelier w Sopocie, dla którego napisała swoje ostatnie sztuki i songi.
• Dorobkiem Agnieszki Osieckiej zajmuje się założona przez córkę poetki Agatę Passent Fundacja Okularnicy.
• Agnieszka Osiecka pośmiertnie została odznaczona przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.