Dzienniki. Zeszyty podróżne 2

Drugi tom niepublikowanych zapisków i notatek Stachury z lat 1973-1979.Podróże, lektury, praca pisarza od kuchni, spotkania autorskie, przyjaciele, przypadkowo spotkani ludzie. Jakie jeszcze tematy poruszają zeszyty podróżne Stachury?

• Karty notatników pokazują jak Edward Stachura sukcesywnie zmienia się w Człowieka-Nikt.

Otóż ukazują one jedną z najbardziej dramatycznych przemian, z jaką mogli zetknąć się czytelnicy polskiej literatury XX wieku. Postępującej dezintegracji osobowości towarzyszy coś jeszcze, coś, co dla czytelników Stachury może być zaskoczeniem: poszukiwanie Boga w prostych, codziennych czynnościach.

Pisał o tym Gustaw Herling-Grudziński, który miał okazję czytać fragmenty dziennika na łamach "Twórczości": "Dziennik Stachury jest dla mnie dziwnym połączeniem dwóch obrazów: człowieka modlącego się cicho, coraz ciszej do Boga, który odwraca ciągle, chowa swoją twarz; dopalającej się świecy, która przed zagaśnięciem jarzy się chwilę wysokim, strzelistym płomieniem". Drugi tom Zeszytów podróżnych pokazuje, jak ten płomień jaskrawo świeci, po czym blednie i w końcu gaśnie.

• "Tak się miotałem po świecie.
• Wszystko jest poezja jest tego wstrząsającym dokumentem.
• Wszystkie inne moje książki także to samo.
• Może dlatego, że jestem wygnaniec.

Ni Francuz, ni Polak, ni Meksykanin. Nie czułem ziemi pod stopami, ziemi, jak to mówią, własnej, rodzinnej, ojczystej.

• Nigdy na to nie zwracałem uwagi, ale coś w tym chyba jest.

• Wreszcie upatrzyłem sobie Wisłę.
• S jak Wisła.
• Gdzieś nad Wisłą jest moje miejsce.
• Dlaczego nie W-wa właśnie?
• I już nie gnało mnie.
• Było mi dobrze.Aż przyszło tamto" (fragment książki).

Do osiedlenia się na stałe umyśliłem Patagonię, potem Jukatan, daleko od Polski i od Francji.