Dzisiaj narysujemy śmierć

Piętno ludobójstwa, którego nie da się zmazać Poruszająca reporterska opowieść Wojciecha Tochmana o złu i cierpieniu Rwanda, 6 kwietnia 1994 roku. W kraju od dziesięcioleci podzielonym między dwie wrogie sobie grupy, Tutsi i Hutu, w katastrofie lotniczej ginie głowa państwa.

• Wśród Hutu interpretacja jest tylko jedna: stoją za tym Tutsi.

• Masakrze nie zapobiegła ani misja pokojowa Organizacji Narodów Zjednoczonych, ani silnie tam obecny Kościół Katolicki.
• Świat nie interweniował.
• Media międzynarodowe długo ignorowały krwawą tragedię tego maleńkiego, kieszonkowego państwa w Afryce.
• Ci, którzy przeżyli do dziś próbują uporać się z traumą.

W kilka godzin po śmierci prezydenta otwiera się jeden z najbardziej krwawych rozdziałów historii najnowszej ludobójstwo, w którym w ciągu stu dni zamordowano milion osób. Wojciech Tochman wielokrotnie powracał do Rwandy, by zrozumieć, jak po tym, co się tam stało życie razem, w ciasnocie, jest w ogóle możliwe.

• Rozmawia z ocalałymi, z katami i świadkami.

• Książka Tochmana odtwarza wydarzenia z czasu grozy, o którym nikt nie może łatwo mówić.

Dzisiaj narysujemy śmierć to przejmujące świadectwo tych spotkań, z którego nieuchronnie wyłania się pytanie: czy wszyscy jesteśmy ubrudzeni tamtą krwią? To przywołanie jest dokonane w sposób mistrzowski; mistrzowska jest oschłość relacji o wydarzeniach, jakby bez emocji bo żadna nie będzie współmierna.

• Halina Bortnowska, Tygodnik Powszechny Boli.
• Dzisiaj narysujemy śmierć chwyta czytelnika za gardło i w żelaznym uścisku prowadzi do ostatniej strony.
• Nie odwracaj oczu, patrz: taki jest człowiek.

• Jaką osobistą cenę za to płacę?
• Odpowiedź nie wydaje mi się ani ważna, ani specjalnie interesująca.

Magdalena Grochowska, Gazeta Wyborcza Pytany jestem często, jak znoszę to, o czym piszę. Wolałbym, aby ktoś, kto sięga po moją książkę, sam siebie spytał: dlaczego o tym czytam?

• Dlaczego się z tym mierzę?
• Wojciech Tochman Wojciech Tochman urodził się w 1969 r.
• w Krakowie.
• Jeszcze jako licealista debiutował w tygodniku Na Przełaj (1987) reportażem o szkolnej szatni.
• Do pracy w dziale reportażu Gazety Wyborczej zaprosiła go Hanna Krall (1990).
• W tym okresie wydał dwie książki: Schodów się nie pali (2000) i Jakbyś kamień jadła (2002).

Po formalnym odejściu z Gazety (2004) opublikował następujące pozycje: Córeńka (2005), Wściekły pies (2007), Bóg zapłać (2010), Dzisiaj narysujemy śmierć (2010), Eli, Eli (2013), (wspólnie z Katarzyną Boni) Kontener (2014) oraz (wspólnie z Mariuszem Szczygłem) Krall (2015). Dwukrotny finalista Nagrody Nike, finalista prestiżowej francuskiej Prix RFI Témoin du Monde oraz Środkowoeuropejskiej Nagrody Literackiej Angelus.

• Laureat Premio Kapuściński przyznawanej w Rzymie.

W maju 2018 roku nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazuje się wznowienie Dzisiaj narysujemy śmierć, natomiast na początek 2019 roku WL zapowiada nową książkę Pianie kogutów, płacz psów reporterską, a zarazem literacką opowieść o naznaczonej bolesną przeszłością Kambodży.